Ik leef in het landelijke L., meer bepaald in de suburb K.-L. nabij L. Je hoeft me niet meer te vertellen dat er in mijn buurt hoofdzakelijk drugsverslaafden, straathoertjes, kattenliefhebbers en af en toe zelfs Mechelse marginalen rondlopen, maar wat je van al die mensen absoluut niet kan beweren, is dat ze geen hart van goud hebben, en eerlijk als een hamster zijn.

Sinds zaterdagmorgen stonden de vier ramen van mijn auto wagenwijd open, en iemand die wel eens in mijn auto gezeten heeft kan bevestigen dat het daar vol ligt met cd's en snoep allerhande. Pas maandagmorgen had ik gezien dat mijn ramen openstonden, en er was geen enkele cd of snoep uit mijn auto verdwenen. Hopla.

Gewoon om te bewijzen dat mijn buurt goudeerlijk is, staat mijn auto nu met zijn vier ramen open voor mijn deur geparkeerd, met sleutel in het stopcontact én ronkende motor. En morgen rij ik er gewoon mee naar het werk. Het is goed toeven, hier in K.-L.

Veel bloed, tranen en vooral veel zweet armer, maar ook spieren en een mooi bruin kleurtje rijker, ben ik net terug van een weekje fietsen in de Provence. De Mont Ventoux ken ik nu van binnen en van buiten, en over de Mistral, die dekselse Provençaalse wind, kan ik ook meespreken. Als je naar de top van de Ventoux toerijdt, en er zijn van die rukwinden, dan leer je die Mistral wel kennen.

Het was niet allemaal afzien en kommer en kwel in de Provence, er waren ook fijne momenten. Al schiet er me nu niet direct iets te binnen. Hmmm.

Of het moest het bezoek aan het nieuwe kasteel van de paus zijn, in de volksmond aldaar ook wel Chateauneuf-du-Pape geheten. Alwaar we achtereenvolgens door een besnorde wijnboer, een gepensioneerde wijnboer met vrouw in bloemetjesschort, Elzasienne en blonde, pronte madam van een jaar of vijftig uitleg kregen over de plaatstelijke o zo lekkere en dure wijntjes. Van dewelke ik je de nietzeggende foto's absoluut niet wil ontzeggen.

Le voilà:

Zondag was het generale repititie om volgende week in de Provence op de fiets te flaneren, en het was ver-schrik-ke-lijk. Het was slechts een tochtje 60 km doorheen de Ardennen, maar na afloop ik kon geen meer zeggen. Nog altijd niet trouwens, zoals je kan merken.

De gevolgen waren ook niet minnetjes. Zondagavond was mijn linkerhelft opeens verlamd (nu heb ik nog altijd tintelingen) en ik zit met lage, uitstralende rugpijn. Als ik buk, is de enige manier om terug recht te geraken op mijn zij rollen, en de verpleegster van het wit-gele kruis te bellen. Ik kan enkel nog bitter en zout smaken, zuur en zoet lukt mij niet meer, en gisteren werd ik al wandelend voorbijgestoken door een schildpad. Dat zijn trouwens verbazend kwieke beestjes. Ik word stilaan te oud om nog te fietsen, vrees ik.

Maar niet getreurd, ik ga het vanaf zaterdag toch nog eens proberen. Op naar de Ventoux!

Non ogni uomo deve essere un genius. Non giornaliere deve essere una festa. E non ogni blogpost deve essere in olandese. Così per un cambiamento, scrivo questo in italiano. Anche se italiano non molto corretto.

Ci sono parecchi buoni motivi scrivere questo blogpost in questa lingua piacevole. Non solo perché suona così fantastico buon, ma anche perché sto imparandola. Così posso parlare ai nativi in loro lingua materna quando li visito alla fine di settembre.

Jep, lo avete letto destra, io sto andando in Italia. L'idea è di ciclare da Firenze a Roma, gode il tempo e l'alimento piacevoli e passeggiare intorno come turista a Roma.

Non so se la conoscete, ma Roma è una città con storia molto. Non molta gente la conosce, ma circa 2000 anni fa, erano nel controllo di quasi tutti i paesi nel Mediterraneo. Ci era persino un tipo romano denominato Julius Caesar che ha conquistato il Belgio. Mi domando perchè ci non hanno insegnato quello a scuola…

Een weekend waarin je drie keer iets gefrituurd eet kan geen slecht weekend zijn, zeker als het gefrituurde een in staafjes gesneden knol is, die goed gedijt in zandleemgrond en waarvan de bladeren giftig zijn. Om maar te zeggen, ik ben een beetje overal (aan de zee) en nergens (in Hasselt en Genk) geweest, en ik heb daar telkens van de lokale specialiteiten geproefd.

Behalve garnalen was het aan zee regen en tennis wat de klok sloeg. Omdat ik weet dat de hedendaagse mens ongeveer alles al gezien heeft, het harde en cynische tijden voor de idealisten zijn, en behalve Bavo Claes niemand meer op zijn woord geloofd wordt, volgen hier de bewijzen.

Als een dief in de nacht verdwijnen is ietwat lastig wanneer je zo'n trui aanhebt. Ik doe hier toch een verdienstelijke poging.


Maar dat gifgeelgroen is nu eenmaal de mode in het hoge Noorden, dus loop ik er hier mee rond. De trui is ook een beetje een eerbetoon aan 17 seizoenen FC De Kampioenen (want de capriolen en vrolijke fratsen van Pico, Xavier en Oscar spelen zich af in groen-geel tenue), en ook een beetje een oproep om er nu eindelijk mee te stoppen, voordat Xavier aan levercirrose lijdt, Pascalleke aan osteoporose en Bieke als jong veulen met een looprek dartel loopt te zijn.

In het hoge Noorden zijn er wel nog een paar dingen te zien, als daar zijn bacterie culturen (in een - denk ik - petri schaaltje, kan er iemand bevestigen dat dit klopt?). In een museum, kijk eens aan. Mijnheer heeft gestudeerd.


En aflossingen van de wacht (let op de derde van rechts, die loopt heel trots met opgeheven hoofd, voor vorst, vaderland en vrijheid).


En de langste tunnel van de wereld is er niet alleen zo maar de langste tunnel van de wereld, maar ziet er nog eens flashy uit ook.


En hoe kun je beter stoppen dan met een foto van de zee bij of iets na ochtendgloren?


En...

There was almost something rotten in the state of Danemark, maar ik heb in Zweden nergens geen surstromming kunnen kopen, en dus waren we op de terugweg door Denemarken rotvrij. Surstromming is gefermenteerde vis in blik, een Zweedse specialiteit, en gefermenteerd is eigenlijk een posh woord voor rot. Om maar te zeggen, het hoge Noorden, het heeft sinds kort weinig geheimen meer voor mij.

Op het gevaar af om er hier een culinaire happening van te maken, onderstaande foto's vatten de Scandinavische keuken samen.

Je kan in Zweden wel eens een worst met mos (patotis puree) eten, en ze doen er voor de toerist maar al te graag zo'n roze klodder bovenop (naar het schijnt garnalen).

Daarnaast kun je er alle soorten en vormen haring eten, zoals bijvoorbeeld maatjes in een dillesausje, of een gerookt exemplaar, en kun je na de maaltijd wat nagenieten met snus. Voor de Scandinavië newbies, ook wel pruimtabak geheten. Na het een keer geprobeerd te hebben begrijp ik waarom het in België niet groot is, en begrijp ik niet waarom het in Zweden populair is. Tenzij je het er heel warm van krijgt, want het durft daar nogal koud te worden.


Zweden zijn ook allerminst te beroerd om iets in een tube te proppen, en dat gaat van garnalen over paté tot kaviaar, dat zo wel wat van zijn cachet verliest. Het lachend kindergezichtje op de tubes kaviaar is nu ook niet direct het summum van verfijning en elegantie.


Noorwegen daarentegen is qua keuken wat armer, vis vind je daar bijna niet, maar ze hebben er wel lekkere kersen. Die kersen kweken ze onder plastiek op ijskoude fjorden.


De enige vis die ik in Noorwegen heb gevonden was deze, en geef toe, dat is een beetje armzalig. Ik was naar de Noorse fjorden getrokken met het idee dat ik daar van zalmrokerij naar vissershutje ging trekken, telkens een stukje verse vis aangeboden te worden, maar niks daarvan. Twee gepaneerde driehoekjes, dat was alles...

Telkens ik aan het tijdens de verkiezingen gehoorde milieuprogramma van het Vlaams Belang terugdenk (de lelijk oud geworden Anke "wij stellen voor om een studie te laten maken om te kijken of de menselijke activiteit invloed heeft op het klimaat, en als dat zo zou blijken te zijn, dan gaan we voor gepaste actie" Vandermeersch is hun milieu experte) moet ik glimlachen.

Terwijl een sans papier of migrant van de eerste generatie aan zijn muntthee voelt dat het klimaat aan het veranderen is, en dat het hoog tijd is om maatregelen te nemen. Aanpassen aan het klimaat, of oprotten, is mijn devies, en hierbij mag je ook de vrijetijdsbesteding niet uit het oog verliezen. Binnenkort is het in België in de zomer veel te warm om te fietsen of te lopen, er dienen dringend alternatieven gezocht te worden.

Zelf heb ik dat onlangs gedaan, en ik mag zeggen dat ik, afgezien van de fles pastis die er bij past, meer dan klaar ben voor een warmer klimaat. Met deze schatjes mag het hier gerust een mediterraan klimaat worden, ik ga qua vrije tijdsbesteding zeer zeker aan mijn trekken komen, ook al is het veertig graden in de schaduw van een plataan.

Er moet maar gezegd worden tegen mij dat ik iets niet kan, of hopla, daar sta ik al te pronken op de top van Afrika's hoogste berg, of daar ben ik al gestart in een 100 km lange wandeltocht. Niet dat alles wat ik start lukt, maar de sleutels van mijn succes zijn te vinden in mijn falen.

Onlangs had ik iets horen vertellen over een grote zaal vol met boeken, en die gast die met dat vertelde, zei me dat je die boeken voor een appel en een ei kon uitlenen. Bibliotheek noemde die dat. Raar.

Dat wou ik wel eens met mijn eigen ogen zien, en als de gesmeerde bliksem zocht ik op dat nieuwe ding op, eeuh, internet noemt dat, geloof ik, superhandig, je vindt daar zowat alles, ook grappige foto's en zo, of er zo'n bibliotheek ding bij mij in de buurt was. Dat bleek zo te zijn, en alras stond ik in die zaal. Geloof het of niet, maar dat stond daar tjokvol boeken, en wat meer is, je kon die uitlenen. Tjonge, jonge, wat gaan ze nog allemaal uitvinden...

Het eerste boek dat ik vastpakte, was er eentje van ene James Joyce, en dat boek bleek een voorwoord te hebben. In dat voorwoord stond "The first thing to say about Finnegans Wake is that it is, in an important sense, unreadable". Meer had ik niet nodig om de uitdaging aan te gaan, en dat boek ligt nu bij mij thuis, te wachten om gelezen te worden.



En dan begint het, en je moet dat voorwoord gelijk geven. 't Is precies Italiaans of Esperanto, terwijl die James toch wel een Ierse knakker was.


Benieuwd hoe ver ik zal geraken...

Was er van 't weekend een huis verwarmend feestje, een bbq of een buurtfeest annex bbq annex optreden geweest, ik zou daar kunnen over schrijven, of had ik een mountainbike tochtje gemaakt in het Zoniënwoud, petanque ballen in de Aldi gekocht, of Franse cornflakes gegeten, ik zou er iets kunnen over schrijven.

Maar niets van dat alles, bijgevolg moet ik wel schrijven dat ik vandaag mijn beste Frans heb bovengehaald, en op mijn werk aldus een aantal bezoekende Franstaligen kosteloos geëntertaind hebt. Ik denk dat ik in de toekomst op feestjes nog af en toe met dat Frans zal uitpakken, kwestie dat een luimige noot nooit misstaat. Zelfs niet op je eigen begrafenis.

Geef de mensen in M. een Dijle, geef ze een feest, en hopla, alras wordt dat in de volksmond de Dijlefeesten genoemd. Geef ze eens ongelijk. Op zo'n dag komt algauw alles wat ietwat marginaal is buiten, en in M. woont er quasi niks anders. Om maar te zeggen, er was veel volk.

Om onder andere die rapgroep die zingt over hoven en commerce te bekijken, en voor mensen uit M. te proberen af en toe een woord te verstaan. Daar dat taaltje voor mij weinig geheimen bevat, moet ik zowat de enige geweest zijn die een benul had van waar het over ging. Nu is dat niet zo moeilijk bij het hof van commerce, hoofdzakelijk gaat dat over hoe goed ze wel niet zijn, en soms ook wel over hoe goed ze wel niet zijn. Na het optreden werd de avond vergaderingsgewijs afgesloten, en voila, de dag was weeral gevuld.

Een fietsvakantie in de Cévennes kruipt allerminst in je kouwe kleren, en je zou er talrijke posts over kunnen schrijven, onder andere over de o zo mooie streek, of over de epische strijd voor de derde plaats, over de hoogtes en de laagtes, de heroïek van de wielersport, het lijden en het plezier, enzovoort, enzoverder, enfin, je weet wel hoe het er aan toegaat in een telenovelle.

Maar dan maak je een filmpje met in de hoofdrol een pinda en een heleboel mini mieren, en dat moet dan wel volstaan als post. Enkel te bekijken als je veel, heel veel tijd hebt, of echt niks anders te doen!



Hopsa.

Voor als je er ook nog een foto van wil, geen probleem.

Gisteren was ik met een journalist aan het babbelen, en opeens ging het over Somalië. Hij is een paar keer in oorlogsgebied geweest, en dat heeft de quote van de dag opgeleverd.

I quote: "Ik heb nooit een kogelvrij vest gedragen, behalve die ene keer tijdens een nachtelijke autorit in Somalië, het was daar koud."

Meer dan R.E.S.T.E.C.P. kan ik ook niet zeggen...

Een weekje vakantie, een weekje werken, een weekje vakantie, het heeft wel iets. Zelfs zoveel dat ik van 't weekend alweer op vakantie vertrek. Ditmaal naar het land van duizend wijnen, een bepaald soort slag en een r om u tegen te zeggen. Tegen iemand die tussen de lijnen kan lezen hoef ik het al niet meer te vertellen, maar speciaal voor u, ietwat dommere lezer, jep, ik ga naar Frankrijk.

Als je me volgende week nodig hebt, je kan me in de rimboe in de Cévennes vinden, op survival. Et pour les Flamands, la même chose!

Over Lanzarote zou ik kunnen vertellen over de avonturen van Putje en Potje en hun jolige vrienden, en dat zou dan gaan over putjes, palmbomen, spitmuizen, stoempen, Duitse metalheads, miljardos bastardos, cocktails à volonté, shows fantastico! Applauso!, enzomeer, enzoverder, maar zoals Gérard, de sympathieke doch ietwat louche uitbater van Mechelen-Stort altijd al zei, sommige putjes hou je beter gedekt.

Vandaar dat ik het hier hou bij wat impressies en misschien het sporadische, komieke filmpje. 't Is dat Videodinges niet meer bestaat, en dat het veel te lang duurt om zo'n ding up te loaden...



En dit was ooit te zien bij Bassie en Adriaan:

Gisteren ging ik naar de topper in tweede klasse Mechelen - Antwerp, olé, ola, en wat ik daar zag heeft me blij gemaakt, olé, ola. Het ging vooruit, het ging vooruit, het ging verbazend goed vooruit.

En wat meer was, er was ambiance in het stadion. Toen er van "You'll never walk alone" gezongen werd, deed ik uit volle borst mee, en wanneer ik tegen mijn buur zei "Maar ik loop soms graag eens alleen" was er een andere supporter die maar raar keek. Wat ook wel plezant was, was dat die van Mechelen, waar ik tussen stond, constant aan het zingen waren van "Antwerp, marginalen!". Zoals je waarschijnlijk maar al te goed weet als je al eens in Mechelen geweest bent, Mechelen heeft qua marginaliteit van niemand lessen te leren. O, ironie. Als ik rondom mij keek, leek ik precies in de kantine van een beschutte werkplaats beland, maar toch zingen van "Antwerp marginalen!". Fijn!

Ze zongen er ook constant een liedje, en dat ging als volgt: "Shall we sing a song for you, shaaaaall weeee siiiing a soooong for yoouuuu, a soooong for yoooouuuu-oooouuu" x25

En dan stopten ze met zingen. Vreemd...