Toen ik piepklein en schattig was, en mensen me vroegen wat ik later wilde worden, zei ik ofwel apotheker (o, de mysterieuze en poëtische klanken van dat woord!), ofwel leeuwentemmer.

Omdat er in het landelijke Langemark amper leeuwen voorhanden waren om te temmen en om mee te oefenen, heb ik het maar met katten geprobeerd. Eerst met katers, maar dat lukte niet zo goed. Waarschijnlijk wegens het feit dat ik toen tjokvol testosteron zat, een katachtige manier van lopen en ook toen al snorharen had, en die katers mij vooral als een concurrent zagen in de eeuwigdurende katerstrijd om het meeste katinnetjes te imponeren.

Daarna heb ik het met de katinnen van de buurt geprobeerd, en dat lukte wonderwel. Talloos waren de woensdagnamiddagen waarop ik de vriendjes uit het dorp trakteerde op shows boordevol spektakel en haren ten bergen rijzende stunts. Het was een festival van katinnen die door brandende hoepels sprongen en tuimelden, katinpiramides van vijf katinnen hoog, en de topattractie was Mia, de jonglerende katin.

Zoveel jaren later ben ik het nog altijd niet verleerd, en kan ik katinnen nog altijd, na lief te vragen, laten doen wat ik wil. Als ik wil dat ze zich tegen een steen aanschurken, doen ze dat ook.

En o ja, ik ben een beetje op reis geweest. Een mens zou dat nog vergeten...

Dan fiets je vaak naar je werk en klaag je tegen iedereen, of die het nu wel of niet wil horen, dat je bijna één op vier keer met je koersfiets overreden wordt door een automobilist die niet oplet of gewoon een blinde vlek voor fietsers heeft. Die zien jou gewoonweg niet.

En dan fiets je vliegensvlug, meer nog, als de gesmeerde bliksem, een schicht die voorbijschiet, aan onverantwoord hoge snelheden van bij je thuis onder een stralend zonnetje naar het werk. Er overkomt je onderweg helemaal absoluut niks, en dan stap je van je fiets af, steek je de binnenstraat op je werk over, netjes op het zebrapad, en word je overhoop gereden door een rtbf busje.

Die dan wel communotaire moeite doen, door je "alles koet?" te vragen. Mijn poep doet zeer, en ik zit met een schaafwonde op mijn hand in de vorm van een Brabants jumpingpaard.

Als je dat wil komen bezichtigen, altijd welkom.

In 3 foto's champagnefeesten samenvatten is niet zo simpel, maar ik doe toch een verdienstelijke poging.

Het is een beetje laat voor reclame, maar als je dit weekend nog niet echt veel nuttigs te doen hebt, je drinkt graag een glaasje champagne en smikkelt daar graag een andouilletje bij, raad ik je ten stelligste aan om van 't weekend naar Les Riceys in het zuiden van de champagne streek af te zakken.

Het zijn daar immers immense champagne feesten, en het weer belooft ideaal te worden. Die feesten starten vrijdagavond, en gaan de hele zaterdag tot zondagnamiddag door. Zaterdag belooft het een aangename 25 graden te worden (té warm is ook niet goed om champagne te drinken, dit benadert het ideale champagneweer beweren kenners), zondag een 28 graden. Afwezigen zullen meer dan ongelijk hebben.

Wat er plezierig is, is dat alles op mensenmaat is en dat de prijzen schappelijk zijn. Je kan er voor 7 euro of zo een glas kopen, en dan mag je bij een 27 tal champagne boeren een glaasje proeven. Vorige keer waren dat een 24tal boeren, en daar is geen beginnen aan op een weekend. En de andouilletten kosten er geen geld, en zijn er overheerlijk. Meer info is hier te vinden.

Hopende jullie aldaar tegen te komen,

W
président-fondateur "les amis Flamands du Champagne"
organisateur "la route des amis Flamands du Champagne en fête deux mille huit"

Nodeloos om te zeggen dat ik niet ontbrak op de KBC nacht van de atletiek in Heusden, als grote atletiek fan hoor ik bij die meeting als choco bij een boterham, of, om in atletiek terminologie te blijven, als een speer bij een speerwerper. Die mannen zijn onafscheidelijk met hun speer, veelal om te voorkomen dat concurrenten practical jokes met bruine zeep en de speer uithalen.


Ik was daar niet enkel in de hoedanigheid van sport fanaat, maar ook als amateur-meteoroloog. De Heusdense sky wordt immers gekenmerkt door prachtige cumuli en wondermooie cirri tijdens de zomermaanden, ideaal om een foto van te trekken en naar F. Deboosere te sturen. En jawel, zoals je kan zien op onderstaande foto was het weer van dat.


Alleen jammer dat Frank dat weeral niet kon appreciëren...

Over oude mensen valt er bitter weinig goeds te zeggen. Ze hebben meestal ergens on the road hun eigen tanden verloren, er hangt vaak een walm van te lang gekookte spruitjes rond, ondanks hun incontinentie weigeren ze tegen beter weten in een pamper te dragen, en dan is er nog dat onsamenhangende, ongevraagde gewauwel waarmee ze iedereen om de oren te slaan.

Maar gisteren heb ik een kwieke, helder van geest zijnde 73 jarige jongeman gezien, en dat was dik in orde. Naar het schijnt haalt hij niet meer die heel lage tonen van de lang vervlogen tijden van zijn jeugd, maar het klinkt nog altijd geweldig als Leonard Cohen in het Minnewaterpark zingt. Met dat zijn boekhouder met zijn geld gedaan heeft wat een Eddy Plankaert zonder boekhouder zelf wel kan, en dat hij een nieuw groen blaadje te onderhouden heeft, treed hij na 15 jaar nog eens op.

Er zouden meer artiesten van dat kaliber in geldnood moeten geraken.

Voor de mensen die er in Brugge niet bijwaren, hier kun je de mens nog eens zien optreden. Amsterdam! Rome! Edinburgh castle! Lucca! Ik zou als ik jou was zeker naar eentje gaan, wie weet wanneer de arme man nog eens cash nodig heeft...

They sentenced me to twenty years of boredom
For trying to change the system from within
I'm coming now, I'm coming to reward them
First we take Manhattan, then we take Berlin

Met spijt in het hart moet ik de trouwe lezer melden dat je hier twee weken lang geen nieuwe posts moet verwachten, wegens verplichtingen in het buitenland.

Als tips om de barre tijden door te komen geef ik nog mee kranig en houden.

Wegens een of andere reden moet ik er een hebben. Zo'n piep, piepkleine pc.... Hij is bijna nog pieper dan een ipod shuffle, en het kost nog bijna maar evenveel ook.

En wegens eens of andere reden hebben die eikels van de Colruyt de melocakes in reclame gezet. Als je een melocake wil komen steken, spring gerust eens binnen.

Moe. Verschrikkelijk. Finish gehaald. 294km ipv de beloofde 259km. Zin in een pistolet met gekapt.

Ik ben allerminst een watje, maar mijn tenen die kunnen nog het beste met watjes vergeleken worden. 't Is daarom dat ik vandaag zotte kosten gedaan heb, zodat mijn tenen zaterdag in de grote boze Vlaamse Ronde geen kou lijden.

Ik heb van die fietsschoenovertrekjes? schoenfietsovertrekjes? schoenovertrekfietsjes? gekocht, terwijl ik toch al heel mijn leven beweer dat ik een goed weer coureur ben, een Italiaan onder de Flandriens, een Afrikaan onder de Eskimo's, een gazelle onder de pinguins. Ik bloei open bij een zonnetje, ik verwelk als zieke krokussen bij een regenbui, boven de twintig graden lijkt die fiets wel aan mijn gat vergroeid, onder de 15 graden zou je niet denken dat ik een fietser ben.

Wat ik toch allemaal niet doe om de Ronde van Vlaanderen tot een goed einde te brengen...

Mensen van mijn generatie verteren die overgang van winter- naar zomeruur niet meer zo vlot, en zo komt het dat ik eigenlijk te vermoeid ben om te schrijven. Mensen van mijn generatie hebben echter de oorlog nog meegemaakt, wat maakt dat we over een ijzersterke wilskracht beschikken. En hopla, ik ben hier nog aan het schrijven, en wie weet, jij aan het lezen.

Dit weekend stond volledig in het teken van de voorbereiding op komende zaterdag, en bestond bij mij net zoals bij de profcoureurs uit het tweeluik Brabantse Pijl en E3 prijs Harelbeke.

Als een slechte generale repetitie een voorbode is van een goede eerste voorstelling, dan zit ik goed. Zoniet, dan ben ik gescheten.

Zaterdag was het plan om op het gemak de Brabantse Pijl peletonsgewijs af te peddelen, en er waren een paar Easystars aanwezig bij 70 km. De dikste van de bende was 's ochtends wel in zijn bed blijven liggen, maar de rest die hem zou rijden was er.

Het weer was goed, de benen ook, alleen was die rommel waar ik mee fiets niet goed. Na een achttal km ben ik al in het busje van de sportdienst van Leuven moeten stappen, met kettingbreuk.

Die mannen van de sportdienst was verteld dat ze achter de laatste moesten blijven, wat 2 ventjes van tegen de tachtig was, die op een wandeltempo het parcours affietsten. Ze hadden geen plannetje van het parcours gekregen, wat ook niet hielp in het juist rijden. Na een tijdje passeerden we een fietswinkel, mijn ketting werd gemaakt, en ik kon aan de achtervolging beginnen. Uiteindelijk heb ik het peleton nog ingehaald (ok, die stonden halverwege stil bij de bevoorrading), maar ik had door mijn eigen enthousiasme en stommigheid serieus afgezien.

Zondag ben ik met dat zomeruur ontieglijk vroeg naar Harelbeke vertrokken, in het Leuvense onder een heldere hemel, om richting West-Vlaanderen meer en meer bewolking en regen te zien. Van de 5 die de E3 prijs gingen rijden, waren er 3 aan de start. Waarvan eentje al direct terug naar huis ging, en we met zijn tweeën vertrokken.

In de regen, in de kou, bijna dwars door alles heen. Bart geraakte geen meter vooruit, en al gauw reed ik moederziel alleen. Na een tijdje begon mijn fiets rare geluiden te maken, en na 100 km, net op de Patersberg, had ik weer prijs en is mijn ketting weer gebroken. Het enige positieve daaraan is dat er mij iemand met een koersvolgwagen is komen oppikken, en dat ik daarna mijn pistolet met gekapt van de organisatie kreeg.

En nu staat mijn fiets dus bij de fietsenmaker, hopelijk met een iets stevigere ketting, zodat ik zaterdag alvast kan blijven verderfietsen...

Het is een beetje koud en sneeuwerig voor de tijd van het jaar, en dat is niet goed. Dat is vooral niet goed omdat ik eigenlijk kilometers op de fiets zou moeten afmalen, om op 5 april de 259 km van de Ronde van Vlaanderen tot een goed einde te kunnen brengen. Al ben ik van West-Vlaanderen, ik ben toch een beetje een Italiaan die vindt dat het nu nog veel te koud is om te fietsen. Hoog tijd dat het opwarmt.

Met dat ik de laatste tijd maar weinig fiets heb aangeraakt, heb ik dan maar beslist om als ultieme voorbereiding aan de E3 prijs van Harelbeke van 30 maart mee te doen. Een 133 km, met 11 hellingen, genoeg om wat extra kilometers in de benen te hebben. Ik twijfelde op het einde of ik daar wel aan zou meedoen, maar wat me over de streep trok waren de in de prijs inbegrepen zaken.

Van de site:

Inbegrepen in de prijs

* Douches.
* Kleedkamers.
* Ophaaldienst bij panne.
* Diensten van de mekanieker
* Deftige bevoorrading.
* Boterham of pistolet met gehakt voor iedereen, na aankomst
* Beker voor de grootste groep!

Zo'n pistolet met gekapt, dat is nu eens wat ik service noem, en wat je alleen maar in West-Vlaanderen voorhebt. Als er nog mensen meedoen, en ze lusten hun pistolet na aankomst niet, je doet er me een groot plezier mee met die aan mij te geven. Alvast bedankt!

Ik heb me onlangs ingeschreven om de wielerwedstrijd aller wielerwedstrijden in zijn volle 259 km te rijden. Voor de niet kenners onder jullie, dat is de Ronde van Vlaanderen, en om me voor te bereiden is geen opdracht me te zot, en geen sport me te lastig.

Dus ben ik van 't weekend gaan vissen in het Mechelse.

Ik had jammergenoeg mijn fototoestel niet bij, en dus kan ik hier geen foto's tonen waarop B. en ik lachend de gevangen kleppers naast ons in de lucht houden, maar ik kan wel zeggen dat er in het Mechelse serieuze vissen zitten. Het was zaterdag een gure, koude dag, en daarmee ben ik dan ook compleet geacclimatiseerd, mocht het op zaterdag 5 april koud, guur weer zijn. Kormtom, ik ben er klaar voor, voor die ronde!

Aan de eikel die mijn fiets gestolen heeft: dat je aderverkalking op je scrotum mag krijgen, net zoals 94% van alle mountain bikers.

Mountain biken was eigenlijk sowieso mijn ding niet, ik vond altijd al dat dat het laagste van het laagste was, een mountain biker, voor zover nog mogelijk nog lager dan wandelaars, en ik denk er nog altijd zo over.

Potverpillepap...

Wat een rip-off!

Gisteren ben ik naar het optreden van een zanger geweest die zichzelf Neil Young noemt, maar niks wat de naam deed vermoeden was minder waar.

Ok, het zag er een beetje een Neil uit, maar jong kon je die mens niet noemen. Hij was in beige en grijze tinten gekleed, en als je iets afweet van het uniform van 60 plussers, dan weet je dat een mooi effen saai grijs, of een vlakke eentonige bruine grondtint bij die generatie hoort als spannende jeansbroeken bij mijn jeugd, en puistjes en puistjes op het voorhoofd verbergende blessen bij de huidige jeugd.

In het voorprogramma stond Peggy Young, die er absoluut een Peggy uitzag, maar evenmin piep was te noemen. Ze kon gerust de moeder van de kinderen van die Neil zijn. En dan bedoel ik niet de moeder van de kinderen uit Neils huwelijk na zijn midlife crisis, maar kinderen uit zijn eerste huwelijk.

Peggy speelde in cowboy botten gestoken een soort poppy country, en ik moet zeggen, dat is rustgevend. Meer kan en wil ik daarover niet zeggen.

Vervolgens speelde Neil in zijn alleen en akoestisch, geholpen door vele akoestische gitaren, een mondharmonica en een piano, en dat was fijn.

Dan was er een pauze, wat ook fijn was.

En tot slot speelde hij met een begeleidingsband elektrisch, wat, en dit raad je nooit, weeral fijn was.

Als ik er nu over nadenk, waren dat eigenlijk drie concerten voor de prijs van 4 concerten. Want 95 euro was de prijs op het ticket, en daar moet ik eens goed mee lachen.