Er zijn van die dingen die je wel weet, maar die je niet aan jezelf wil toegeven. Je weet dat er in Bratislava geen zak te zien of doen is, je gaat er toch naar toe, je hoopt tegen beter weten in dat er iets te doen zal zijn, maar eigenlijk ook niet, want niks te doen hebben is ook fijn, en dan is er geen bal te beleven.

Behalve een klobasa eten, dat zijn verdomd lekkere dingen. Die klobasa, die staat niet in de reisgids als lokale delicatesse, maar dat is dan weer een gemiste kans. Die reisgids heeft ook geen goed woord over voor Bratislava, als het over het uitgaansleven (ze zeggen dat er niet veel te doen is, en dat alles op elkaar trekt, en het klopt wel), bezienswaardigheden (ze zeggen dat het kasteel er uitziet als een omgekeerd bed, en het klopt wel) of cultuur gaat, ze boren dat de grond in. En ik kan ze geen ongelijk geven.

Voor die cultuur moet je hier niet echt komen. Zo begint het nationeel museum van het land wel met een zeer mooie muntcollectie, maar dat ontaard alras in een samenraapsel van beddegoed, kookmateriaal en koffers. Not my idea of nature...

Plusplunten zijn de vriendelijke, vreemde talen quasi onmachtig zijnde lokale bevolking, en dat ze hier nog de waarde van het geld kennen. De lokale kroon is ongeveer een frank waard, en de prijzen zijn ongeveer die van bij ons begin jaren tachtig. Een gesneden brood kost hier een frank of twintig, je rekent hier al vlug terug in franken, en een pintje kost een 18 frank. O, waar is de tijd.

Op naar Boedapest.

iN DE WOELIGE KERSTTIJD EN HET DAAROPVOLGENDE OUDEJAAR KUN JE MAAR BETER ZORGEN DAT JE HET LAND UIT BENT. vOOR DE KERST IS HET WAT TE LAAT, MAAR MET OUDEJAAR MOET HET NOG LUKKEN.

wE ZIJN MET ZIJN VIJVEN DIE NAAR hONGARIJE TREKKEN, EN DE REGELS ZIJN EVEN SIMPEL ALS EENVOUDIG.

1. rEGEL ééN: wE REIZEN LICHT EN SNEL. dAT BETEKENT DAT WE ALLE KLEREN DIE WE AANHEBBEN MOGEN MEENEMEN, PLUS NOG TWEE EXTRA KLEDINGSSTUKKEN.
2. rEGEL TWEE: hET IS EEN IMPROVISATIE REIS, EN NIKS WORDT VASTGELEGD OP VOORHAND.
   
3. rEGEL DRIE: iEDEREEN HEEFT ééN STEM OM TE BESLISSEN WAT WE DOEN. hEB JE EEN KLEURSPOELING OF MESJEN IN JE HAAR, VERLIES JE DIE STEM OGENBLIKKELIJK.
4. rEGEL VIER: iN hONGARIJE DOEN WE ZOALS DE hONGAREN. dAT BETEKENT PAPRIKA, GOULASH EN SALAMI ETEN, tOKAY EN STIERENBLOED DRINKEN, EN PAARDELEREN KLEREN DRAGEN MET VEELKLEURIGE MUTSEN.
   

zIJN ER TOCH INBREUKEN OP DEZE REGELS, OVERTREDERS WORDEN DIRECT NAAR HUIS GESTUURD. tRAANTJES NOCH KRANSEN ZULLEN ENIG SOELAAS BRENGEN.

eN ALVAST EEN FIJN OUDEJAAR!

De les van het weekend is dat je nooit ofte nooit met je mama en papa mag pokeren, toch niet als je je erfenis niet wil kwijt geraken, of erger nog, als je niet opeens recht wil hebben op je eigen erfenis, en ook op die van je broer en je zus. Wanneer je ouders opeens zo in de schulden zitten, dat ze hun huis moeten verkopen om die schulden te kunnen betalen, daarvan gaat je hart bloeden, maar als je nu eenmaal recht hebt op dat geld, wie ben jij dan om dat tegen te houden?

Zaterdag heb ik dus met mijn ouders gepokerd, en het bleek dat mijn vader, die er trouwens in slaagt om de grootste verzinsels aan de mensen wijs te maken, niet in staat is om te bluffen in het pokerspel. En als er dan voor grote bedragen gepokerd wordt, is dat een serieus nadeel.

Mijn moeder was dan onverwachts veel beter in het spelletje, maar wel net niet goed genoeg om de auto en het vruchtgebruik op de 20 hectaren smoor op zee te bewaren.

Iemand zin om te pokeren?

Noem me simpel, noem me achterlijk, noem me een piloot, maar er zijn de laatste tijd toch een aantal dingen die ik niet meer begrijp, en een aantal zaken waar ik wel eens het fijne van wil weten.

Wat heeft bijvoorbeeld onze franstalige makkers van de RTBF bezield om, naast het graven van een diepe financiële put, ook nog eens een nieuwsuitzending te maken waarin Vlaanderen eenzijdig de onafhankelijkheid aankondigt? Willen die de kat bij de melk zetten? Robert Long is gestorven aan kanker, maar nergens, in geen enkele krant, op geen enkel nieuwsbericht noch op een site, kom je te weten welke kanker dat was. Welke zou dat kunnen zijn als daar zo over gezwegen wordt? Wat is er nu waar van de vrouw van Kris Wauters en Koen Wauters, en dat die twee toch nog dag in dat uit samen op een podium kunnen staan? Hoe moet je in godsnaam dat nummer dat Rios, Kauwlier en Franti gemaakt hebben downloaden, want als ik mijn bankkaart nummer daar ingeef, zegt 'm dat het fout is, terwijl dat eigenlijk wel een goed nummer is. En wat is er aan de hand met Yves - krasjes in mijn ogen - Leterme en zijn secretaresse, is daar iets van aan, en kan dat allemaal zomaar?

Veel vragen, veel te weinig antwoorden...

Subtiliteit is de moeder van de porseleinkast, en dus is het ook mijn tweede natuur. Mocht je nog niks gemerkt hebben, ik probeer hier te vertellen dat er een subtiele verandering op mijn blog gaande is.

Deze post is natuurlijk nieuw, maar daarbovenop zijn de labels onder bijvoorbeeld deze post nieuw, en de links links
(moet eigenlijk de links rechts zijn, maar links links klinkt zo lekker, links links klinkt linker dan rechts links) zijn beter geworden. Je kan nu gemakkelijk navigeren naar de post van zegge en schrijve september 2005. Niet dat je dat zal doen, willens nillens, maar weten dat het kan is al veel waard.

Als coureur pur sang is het voor moeilijk om dit uit mijn toetsenbord te krijgen, maar vandaag was een fijne dag om te mountainbiken. Was het omdat het - eindelijk! - goed koud was, het zonnetje scheen, en ik volledig in het nieuw gestoken was, wie zal het zeggen, maar het was plezierig.

Nu enkel nog mijn zadel van mijn fiets in orde brengen, want een zadel dat wegzakt, is verre van ideaal om sportieve topprestaties te leveren. In de koers stoppen ze ook niet iedere tien minuten om hun zadel weer wat hoger te zetten.

Alhoewel ik in het Brusselse prostitutiemilieu als cheap bastard bekend sta, spaar ik nu echt kosten noch moeite om Hongaars te leren. Want hoe anders verklaar je de aankoop van de Taalgids Hongaars (de meest gebruikte woorden en zinnen op reis), ter waarde van 1.91 euro in de Slegte?


Met dat boekje leer je zinnen zeggen zoals "Elromlott a fényképezögépem" en "Nem takarították ki a szobát" zeggen, wat respectievelijk wil zeggen dat mijn fototoestel kapot is en dat de kamer niet schoongemaakt is, en waardoor je hoopt dat je kamer telkens wel proper zal zijn, zodat je niet over Tanita Tikaram moet beginnen in een vreemd land.

In in een trek door leer ik nog Slovaaks ook, je weet nooit wanneer dat van pas komt, bijvoorbeeld wanneer je ooit naar Hongarije reist via Bratislava, de wondermooie hoofdstad van Slovakije.

Laat ons - hypothetisch - stellen dat je dat eind december doet, en dat je dan van België naar Slovakije rijdt, een paar dagen in Bratislava blijft, om dan naar Boedapest door te steken, alwaar je Buda en Pest zal bezoeken, om vervolgens op de Pusta op berenjacht te gaan, en te leven van de visvangst aan het Balatonmeer. Wel, als dat zo zou zijn, dan zou een elementaire kennis van het Hongaars en het Slovaaks superhandig zijn...

Ik ben volop Hongaars aan het leren, want je kan nooit weten wanneer je eens in Hongarije beland, dat gebeurt vroeger of later toch eens. Dat leren, dat doe ik aan de hand van mijn geheugen, een boekje en een cd-rom.

Via die cd-rom kan ik nu al ja en nee zeggen in het Hongaars (wat trouwens een pokke moeilijke taal is, geen enkel woord toont maar enige gelijkenis met een woord uit gelijk wel andere taal, behalve als het iets totaal anders wil zeggen, om je nog meer te verwarren, precies alsof er zo'n waarschuwing als bij de films met Hongaars meekomt, dat iedere gelijkenis met bestaande personen op toeval berust), en kan ik al tellen tot aan twintig.

Die cd-rom, die heet TalkNow Plus, is van het bedrijf Eurotalk Interactive, maar is nu al een kat in een zak. Volgens die cd-rom voor beginners heeft het Hongaars behalve het woord is (van in het Hongaars voor de geïnteresseerden) geen enkel werkwoord, want dat wordt er toch niet vernoemd.

Ben ik dan zo veeleisend geworden dat ik werkwoorden in een taalcursus verwacht? Ligt het aan mij dat ik denk dat iedere taal best wel een werkwoord kan gebruiken, om bijvoorbeeld, ik ben hier aan het freewheelen, een zin te vormen? het dan zo vreemd dat ik een werkwoord, om me beter te? Of dat niet nodig, en iedereen me zo ook wel? Ik een klein experiment, en of ik mijn posts op mijn blog niet serieus kan. Dat mij en jou tijd, en dat we allemaal wel tekort. Niet?

Tot mijn grote verbazing is er in de Nederlandstalige wikipedia nog geen entry voor topsport. Na deze post hoeft dat ook niet meer, want een beeld kan soms meer zeggen dan 1000 woorden.




Mevrouw topsport met de tattoo op de tet bleek de P.A. te doen van een fake André Hazes, die een beetje verliefd was op mevrouw topsport en over iemand zong die in hem geloofde. Wie waren wij om niet met die knul op de foto te willen?



Maar ook dit is topsport! De plaatselijke miss!


Als dat niet Jean-Marie Leblanc is!


Hopsa! Normaal vraag ik het nooit om met iemand op de foto te staan, behalve dan aan namaak André Hazessen en hun professionele diepgedecolleteerde bijstand, maar Jean-Marie kwam gewoon naast me staan, en poseerde voor de foto. Grijns...

Ik ben nooit echt een hippe vogel geweest, behalve dan die ene keer dat ik een lichtgevende jojo meehad op schoolreis. Voor de rest was het behelpen, vooral als de deurwaarder net langsgeweest was, en je maar één broek, t-shirt, trui en onderbroek had, en geen wasmachine.

In de winter rondlopen in een vuile, korte, sponsen broek, het was in de jaren tachtig niet goed voor je hipheidsfactor, dat kan ik je wel vertellen.

En dan groei je op, heb je opeens bergen geld en goud, en kun je je opeens het hipste van het hipste permitteren. En dan loop je met je ogen open voor de twaalvendertigste keer in de marketing hype van dat "kijk eens hoe wit, kijk eens hoe hip" bedrijf.

Jep, ik heb me weer een ipod gekocht, terwijl ik van de vorige niet content was, die van aankoop tot verlies precies 72 dagen had, en ooit dure eden gezworen heb dat ik nooit, nooit, nee, nooit nog één iets van apple zou kopen. Volgens mij doen die iets in mijn drinkwater, anders zou ik zo'n rommel niet kopen.

Rommel, jawel, want ik moest dat onding weeral installeren, mijn itunes versie moest upgedated worden vooraleer ik er iets op kon zetten, en tijdens dat alles verloor ik mijn netwerkconnectie.

Maar kijk eens hoe lief en schattig, wil je er zo ook geen hebben?

Niet dat ik immens veel bel, maar ik ga vanaf nu nog minder bellen. Alle telefoonnummers zijn namelijk uit mijn gsm verdwenen, als een klomp olifantenkak op de jaarlijkse vergadering van mestkevers aller landen.

Is het een kwaadaardige truuk van Nokia om eindelijk mijn stokoude gsm te vervangen door nieuwer, beter en sneller, een soort van na-vier-jaar-trouwe-dienst-wordt-binnen-vijf, vier, drie, twee, één, nul-alle-nummers-vernietigende-feature uitgevoerd, dwaal ik 's nachts al slapend en wandelend, laat ik dat maar slaapwandelen noemen, rond, en verwijder ik daarbij alle telefoonnummers uit mijn gsm, is het een heel goede grap van iemand, ik zal het wel nooit te weten komen.

Maar als je wil dat ik je nog eens opbel, stuur een berichtje naar mijn gsm met naam en toenaam, en telefoonnummer.

It's a chance of a lifetime!

De fillem die ik zonet gezien heb past wonderwel in het kader van mijn vorige post, want ook die ging eigenlijk over niks en ook wel een beetje over kakken. Of waar anders gaat een film over waar het hoofdpersonnage met een zakje stront aan tafel op een dineetje komt met de vraag waar hij dat moet deponeren?

Was de film die ik gisteren zag:

1. Kruistocht in spijkerbroek
2. Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit of Glorious Nation of Kazakhstan
3. Het parfum

Juiste antwoorden kunnen naar mijn e-mail adres gestuurd worden, foute antwoorden naar het Officiële Bureau van Toerisme van de Glorieuze Natie van Kazakhstan. De prijs die je wint als je het juiste antwoord weet, is dat je naar een heel grappige film kan gaan kijken. Yagshemash!

Het is dat het al zo lang geleden is dat ik iets geschreven heb, of ik zou hier niks schrijven, want ik heb nu eens niks maar dan ook niks maar dan ook eens echt niks te zeggen, behalve dat ik mijn vrije tijd niks anders doe dan kakken en boeken lezen.

Niet dat dat veel met anders verschilt, maar mijn vernieuwde lidkaart van de bib moet renderen, en ik lees dan ook als zot. Lezen gaat voor mij nog altijd het best op de wc pot, wat verklaart dat ik zoveel kak, want met je broek niet op je enkels vind ik niet dat je op een wc pot hoort te zitten. Noem me conservatief, noem me neurotisch, noem me een hippie, maar dat is hoe het hoort.

Boeken over Hongarijes, gaves, madama bovaries, Budapests, leraren en handtekinghandelaars, alles is leesbaar, alles is bespreekbaar. Alles moet maar kunnen! All God's children need travelling shoes! Pig out 'til you've seen the light!

BREAKING NEWS!

Frituur Tivoli, gelegen in het Leuvense en alwaar ondergetekende wel eens frieten haalt, is compleet gerenoveerd!

J. Voners, de bekendste bekende vlaming annex verliefde oude dwaas, bekend van programma's als daar zijn Benidorm en FC De Kampioenen, opende zaterdag jongsleden plechtig de vernieuwe frituur Tivoli. Hij bestelde er een koude spaghetti mét kaas (Johny gaat altijd voor dat ietsje meer), en twee platte ballen bestaande uit een onbekende substantie, marketing gewijs onder de noemer andere vleeswaren gecatalogeerd in de frituur.

Na dit startschot kon het gewone volk zich te goed doen aan frieten, frikandel special, bicky burgers, en dies meer, allemaal gebakken in splik splinternieuwe frietketels en te nuttigen in een mengeling van frietvetgeur en verf. Om vingers en duimen bij af te likken!

Johny werd niet bereid gevonden om commentaar te leveren bij zijn aankoop, en moest dringend ergens naartoe. De crew van rode loper had verstek gegeven, van een gemiste kans gesproken...

In die korte tijd dat ik in het land was, is er een goede traditie van haat en liefde tussen mij en Marokko gegroeid.


Het eerste wat een Franse met witte tanden tegen mij zei op Djema-el-Fna in Marrakech, was dat het allemaal dieven waren, daar, in Marokko, en het tweede was dat het allemaal harlekijnen waren. Dat eerste zit ver van de waarheid, en ik vraag me nog altijd waarom die dan naar Marokko op reis ging - één of andere kinky wens om bestolen te worden? -, maar het tweede wat ze zei was er vlak op.

Van de eerste tot de laatste Marokkaan die we tegengekomen zijn, het waren pipo's eerste klas, en er was zoals het hoort bij een harlekijn iets niet helemaal pluis. Of het nu onze marihuana rokende hoteluitbater was, die ons vriendelijk wat aanbood en ons en plus een sensuele massage aan de hand wou doen, onze berggids van rond de 60 die zei dat je met moderne vrouwen niks kon aanvangen, en met de vrouwen uit de bergen niet kon buitenkomen omdat die van alles bang waren, nog niet in het minste van een auto, en dat je vroeger nog iets kon doen met een dirham, of het drie giechelende meisjes waren die je, eenmaal de check in balie en de paspoortconrole voorbij in de Mohamed-wie-weet-hoeveelste luchthaven opwachten, die met hun donkere ogen al giechelend diep in jouw ogen kijken, en je op de beste manier ooit naar de tax free shop lokten, of de sinaassapverkopers die je met een glimlach op hun gezicht je het driedubbele van de prijs aanrekenen, maar dat zo al lachend doen dat je als een idioot glimlachend die prijs betaalt en nog blij naar huis gaat, aan een Marokkaan zit altijd wel een steekje los, en het is meestal wel een fijn steekje.




Ai, ai, ai, Puerto Rico!

Het verschil tussen Essouira en andere Marokkaanse steden waar we geweest zijn, is dat de kakkerlakken in Essouira in tegenstelling tot die in Casablanca, Marrakech of Ouirgane niet van die proporties zijn om je ballen er af te bijten, en je wordt er ook meer gerust gelaten dan op andere plaatsen in Marokko. Hoeveel grass, weed, marihuana of hasjiesj ik in Casablanca, Marrakech of Ouirgane al met een welgemikt "non, merci, c'est gentil" heb afgeslagen, ik hou het niet bij, maar het zullen toch al ettelijke containers zijn. En in Essouira zijn dat tot nog toe maar een paar flinke plastic zakken vol...

Na een week in Marokko ben ik eindelijk verbrand geraakt (en dan nog wel vooral aan mijn benen), met als gevolg dat ik tegen dat ik terug in België ben verveld zal zijn, en weer netjes de bleekscheet die ik was voor ik vertrok. Er zijn nog zekerheden in het leven.

Ik zal wel een paar ervaringen rijker zijn, zoals hoe het voelt om in een souk te winkelen en af te dingen, wat wandelen in de Atlas is, hoe het voelt om van top tot teen in een hammam, wat een Marokkaans stoombad is, geschrobt te worden, en last but not least hoe een tajine of couscous hoort te smaken. En voor de Belgen die dit nu verkleumd aan het lezen zijn, hoe het voelt om halfweg oktober een lange broek te moeten aandoen, omdat je benen te veel verbrand zijn, en je geen straaltje zon extra op je benen kan hebben. Pfffft, die zon, dat is niet om mee te lachen en serieus lastig. Ik wou dat het hier regende.

Eeeuh, of wacht, toch niet...