Af en toe is er een sprankeltje hoop in het barre blogland, en wordt mijn genie er erkend. Dan mag je bijvoorbeeld in interactieve seminarievorm vertellen hoe je een blog maakt, of beter nog, een goed geschreven blog maakt, en dan word je gelokt door het feit dat er catering voorzien is op het seminarie.

Maar als puntje bij paaltje komt, blijkt dat niet zo te zijn, en mag je op je kin kloppen totdat de honger over is. Sommige mensen hebben toch echt wel geen stijl...

Wie er absoluut wel stijl heeft, is de vriendelijkste man van de VRT, de heer F. Deboosere, want afgelopen dinsdagavond heeft hij mijn avond verblijd door vol enthousiasme, goede bedoelingen en kennis van zaken uitleg te geven over het heelal en alles wat daar rond hangt. Daarbij professioneel bijgestaan door het materiaal in de volkssterrenwacht van Grimbergen, ook wel het Mira genaamd.

Er is ook een poging ondernomen om naar de sterren te kijken, maar daar stak het weer een wolkje voor, en verder dan een 150 maal vergrote glimps van de maan zijn we niet geraakt. Waarna al even enthousiaste vrijwilligers van het Mira urenlang uitleg hebben zitten geven over alles wat daar in dat gebouw staat. Fijn!

Om af te sluiten, wist je trouwens dat de maan 400 000 kilometer van de aarde staat?

De reis naar Marokko is in oktober gepland, wat daar volle ramadan periode is, en de voorbereidingen om mezelf aan die omstandigheden aan te passen zijn niet min. Omdat het daar dan overdag verboden is om te eten en te drinken, laat staan om een goeie boterham met boerehesp met een pint te drinken, leg ik me een ascetische levenstijl op, en heb ik tot dan alle drugs afgezworen. Cocaïne, heroïne, speed, het komt er niet meer in bij mij, en nee, je moet het niet vragen, ik heb geen paar gram op overschot meer.

Dat afzweren, dat moest ik ook wel een beetje doen van mijn dokter, want sinds kort zijn mijn rechterpink en die vinger ernaast al dagen onafgebroken aan het slapen (kun je nagaan hoe lastig het is om de m of de p te typen!), iets met zenuwuiteinden die verschrompelen door alle chemische rommel in mijn lijf, en een drugsvrije week moet dit verhelpen. Het enige waar ik mezelf nog aan overgeef, is soms eens een kop koffie, maar dat vind ik al meer dan zot genoeg.

Een fijne bijkomstigheid van die zuivering is dat ik eindelijk mijn eerste koers heb gewonnen. Hoe dat zo lang kon duren, ik, die zo bulk van het talent, ik snap het nog altijd niet.

Als je de smaak niet kent, wel de smaak van de overwinning is zoet, en dat het tegen twee supersterren van easystars was maakt het nog zoeter, en de kers op al die zoetigheid was dat het de Grote Prijs Ludo Diericksens was. Jawel, diezelfde Ludo die ik in nog niet zo lang vervlogen tijden uit volle borst stond aan te moedigen in Vlaanderens schoonste. Het is godverdomme een kleine wereld!

Die Hindu's hebben dat nog zo slecht niet gezien, reïncarnatie bestaat, en het bewijs is sinds kort in het Leuvense geleverd.

Het voorheen sportplaza geheten ronde rode bakstenen onding is herboren als sportoase, en ik heb er vandaag gezwommen, gebroebeld, gesaunad en geturksstoombad. Waarbij het broebelen het fijnst was, maar daar zal mijn voorkeur voor spuitwater vast en zeker wel ergens voor tussenzitten. Wat ook toe te juichen valt, is dat sinds de aandelenwissel er een ware metamorfose in de attitude van iedereen in dat gebouw is gekomen. Ze hebben de plaatjes van hun muren gehaald dat het er verboden is om er je fiets te stallen, en het onvriendelijke personeel is verwisseld voor sympathieke, aangename mensen met een goed, goed, doorgoed hart van koekebrood. Hoera!

Als het goed is, mag het ook gezegd worden, en vandaar: het is goed, vooral qua toeven dan, en vanaf vandaag ga ik geregeld naar de sauna, turks stoombad en broebelbad. Ik word nog een propere jongen!

Als hondstrouwe fan van Guido "Wat een kapsel" Belcanto (ik heb de man 2 keer zien spelen in 10 dagen tijd, en er telkens volop van genoten) heb ik besloten om iets terug te doen voor Guido en zijn fans.

Ik heb de afgelopen weken al een pak mensen geronseld om volgend jaar eind juni met de bus van België naar de champagnefeesten in Frankrijk af te zakken (deelnemers nog steeds welkom, nodig zijn een voorliefde voor champagne, een mondje Frans kunnen spreken en proper op jezelf zijn), maar sinds die optredens van de voorbije dagen is het opzet van die reis enigszins veranderd.

Het is de bedoeling dat die busreis volgend jaar onderweg opgevrolijkt wordt met live nummers van Guido, en ik zal de organisatoren aanschrijven om een plaatsje voor Guido op een van hun podia vrij te houden. Hij weet nog van niks, maar ik zie niet in wat hij er tegen kan hebben.

Inschrijvingsformulieren kunnen per mail en telefonisch besteld worden, en besef goed dat qua plaatsen op de bus het adagium "Op is op" geldt.

En om af te sluiten, nog een mooie foto:

In deze barre, bittere tijden vol van extremisme, haat, geweld en verdomd goed geschreven blogs is het gevaarlijk en misschien misplaatst om het volgende te zeggen, maar de kogel is door de ... eeeuuh ... moskee, Marokko is het volgende land waar ik naar op reis ga.

Waarom? Daarom, en ook een beetje voor Casablanca, de Atlas, de Sahara, Marrakesh, Fes en wie weet wat nog allemaal meer.

Mocht je er ook ooit eens zijn, ik geef het maar mee:

The Evil Eye

The power of the evil eye is a potent force for many Moroccans. One way of warding it off is to show the open palm of the hand, fingers pointing upwards. This 'hand of Fatima' (the Prophet's daughter) can frequently be spotted on stickers, painted on doors or as jewellery.

Zeg nu nog eens dat je hier niks kan opsteken!

In de trant van "Plastic bloemen verwelken niet", vandaag is het nummer van de dag van hij die breder dan groot was en het zo mooi zong: Een beetje verliefd! Lang leve het Nederlandstalig lied!

En de bollenwinkel is terug open. De warmte is uit de muren en uit mijn pc getrokken, de rust ten huize stielo is hersteld, en de ontbijtgewoontes zijn veranderd.

Sinds vorig weekend drink ik 's ochtends graag een coupe champagne, dat mag brut zijn, dat mag demi-sec zijn, en hell, dat mag zelfs rosé champagne zijn. En dan eet ik daar een of ander liflafje in toastvorm bij. Ouder worden, het is toch allemaal niet kommer en kwel, want tot kort was ik door die zelfgestookte alcohol 's ochtends altijd een halfuur blind, en ideaal om je te wassen of met de auto te rijden was dat toch niet.

Dat champagnedrinken, dat heb ik overgehouden aan mijn bezoek aan de champagnefeesten vorig weekend. Het concept van zo'n feest is even eenvoudig als geniaal, en meer dan wat champagne en dito boeren heb je niet nodig om er een feest van te maken. Voor geen geld kun je er een boekje kopen, en dan mocht je dit jaar bij 29 champagneboeren een coupe gaan proeven. Wat op 2 dagen een schier onmogelijke opdracht is, maar we hebben er toch maar het beste van gemaakt.

Het fijne er aan is dat het ieder jaar ergens anders is, en je je hele leven kan blijven gaan, totdat je alle champagnes die er zijn hebt geproefd! Wiiieeeeeee!










En dan na de inactiviteit op de blog nog wat goede raad: plastic rozen verwelken niet.

Was dat niet een J.G. die ooit eens het verschil tussen vrije en bevrijde tijd in een of ander krantje had uitgelegd?

Een ideale plek om te onthaasten en aldus van bevrijde tijd te genieten is/zijn de Kempen, want er is daar toch geen bal te beleven, en een nog betere plek is (of is het zijn?) de Nederlandse Kempen, want er is daar twee keer geen bal te beleven. En dat was dus waar we dit weekend waren, omzwermd door vuile beesten en Hollanders, maar bevrijd in hart en nieren.

Maar daar gaat deze post eigenlijk niet over, want op algemene aanvraag en wegens de aanhoudende hittegolf sluit deze blog zijn deuren tot nader order. Je had het wellicht al voelen aankomen, en indien je toch nog een blog van een idioot wil blijven bezoeken, voel je vrij om dit te bezoeken.

Niet alleen heb ik dit weekend de geneugten en het genoegen gehad om op 2 dagen tijd 3 stadsfeesten mee te kunnen maken, ik heb ook nog een geleende zonnebril gedragen en ben in dit prachtig warme weer met een veel te veel hijgende hond gaan wandelen. Druk. Druk. Druk.

Bij die feesten stak het Wulpse feestgedruis er met kop en schouders bovenuit, en dat was niet alleen omdat de muzikale omkadering verzorgd werd door de plaatselijke fanfare en iemand met een voorkeur om nummers van André "Ons veel te vroeg ontvallen" Hazes te draaien, of alleen omdat je er live op de old fashioned way boter kon zien maken, of alleen omdat er potten gedraaid en gebakken werden, of graan gedorst met een vlegel dat het geen naam had, worsten gebarbecued en frisse pinten in een verzengende hitte werden getapt, nee, het was alles van dat, en nog veel meer, want de klapper op de vuurpijl was ongetwijfeld de verkiezing van de schoonste koei.

Waarbij er een lama met een identiteitscrisis babegewijs probeerde om tot mooiste koebeest verkozen te worden, maar in haar jeugdig enthousiasme en wars van enige kennis over het gedrag van een Vlaamse koe over de hekken sprong, waarbij ze meteen haar kansen om gekozen te worden verbrodde, want welk zichzelf respecterende koe van het blauwwitte ras of kachtelgat springt over een hek van anderhalve meter? Juist, geen enkele, en dus terug naar Andes voor die lama. Feest!

Op een dag als deze is het klaar als pompwater dat waar dit land nood aan heeft, extra feestdagen zijn. In het bijzonder feestdagen waarbij je een dag congé krijgt, want alvast ik word daar blijer van, en ik hoop van u hetzelfde.

Vandaag ben ik dan ook Vlaming op en top, over een dag of tien ben ik de grootste belgicist die je kan vinden, en om mijn Europees gevoel wat op te krikken, is er dringend een Europese feestdag nodig, met dito congé dag. Dan zie ik ook nog ruimte voor een wereld feestdag, en op je verjaardag zou je, als de wereld juist en rechtvaardig zou zijn, eigenlijk ook een dag vrij moeten krijgen. En omdat moeders heilig zijn, ook op de verjaardag van je moeder, en dan ook bij je vader, want anders is die uit de bak gebeten. Iedereen is iemands kindje, en het zou de wereld een mooiere plaats maken.

Wat trouwfeesten vermoeiend maakt, is dat ze fijn kunnen zijn, of was dat nu omgekeerd? Ongegeneerd op AC/DC en de Bloodhound Gang je gang kunnen gaan, en een hucklebuck in volle glorie kunnen aanschouwen, waar kan je daar anders nog voor terecht, behalve in het Oostblok of ergens in een ontwikkelingsland? En dan moet je er harde valuta voor betalen.

Kortom, Benedikt en Kim, merci voor jullie fijne feest!

't Is zelfs geen intellectuele luiheid meer, maar gewoon pure, simpele, ouderwetse leegheid. Waarom nog wat tekst typen als wat prentjes en nummers volstaan.

En geef toe, die koe, die is er vlak op. En al dat inscannen, pfffft, ook lastig hoor!


1


2


3


4


5


6

Intellectuele luiheid is een mooi iets, en kan niet te veel gekoesterd worden vroeger, nu en later. En één beeld zegt soms meer dan duizenden woorden, kun je nagaan wat tientallen beelden en zelfs een paar video filmpjes zeggen?

Vandaar, check this out, en vergaap u aan de souplesse en stijl van de easystars in los Pyreneos! Arriba, arriba!

Na de dood recht in de ogen gekeken te hebben, en eens goed gelachen te hebben, gaat het leven gewoon verder. En daarbij heb ik beslist om gezond te beginnen eten.

Vandaag had ik een ananas, kersen, druiven, appels, bananen, en aardbeien gekocht, en nu ben ik mottig van al dat fruit op te eten. Op naar het frietkot!

Gevoelige lezertjes kunnen best deze post overslaan, want het zal er niet mooi aan toegaan.

Het fietsen in de Pyreneeën de voorbije twee weken ging goed, tot de afdaling van de Superbagnères. De beklimming daarvan volgde op de beklimming van de Portillon, en gebeurde onder een loden zon, want Frankrijk was in wettige staat van hittegolf. Moeizaam was ik boven op die Bagnères, nee nee, het was geen gewone Bagnères, het was een Superbagnères, geraakt, zigzaggend over de weg, vloekend op die tien kilo te veel die ik naar boven moest slepen en op mijn drinkbussen die zo rap leeg waren.

Daarmee in schril contrast staand was de afdaling plezant en vlotjes, totdat ze daar opeens wat rare bochten op elkaar deden volgen. Ik remde, slipte, kreeg een klapband, en ging in een haarspeldbocht overkop. Om daarna met mijn linkerkant over de weg te schuren en tot stilstand te komen in de graskant, tegen een borduur, met wat gras en een bloemetje in mijn helm.

Op het eerste gezicht ziet alles er nog goed uit.





Op het tweede gezicht was dat wel even anders.



Mijn voorwiel had duidelijk zijn beste tijd gehad, en als je wat nader naar mezelf kijkt, zie je dat er ook wel een en ander mis is. En deze keer is het niet enkel die lege, starre blik in mijn ogen, en dat kwijl dat altijd uit mijn mondhoeken naar beneden druipt.


Mijn pols zag er niet tiptop uit, maar die kwam me wel van pas om bij het bezoek aan Lourdes de rij wachtenden voorbij te steken, want iemand met stigmata krijgt daar nu eenmaal voorrang.


Een tattoo op mijn bovenarm was ook al niet meer nodig, scarification is het nieuwe zwart.


Mijn oog ziet er hier nog relatief goed uit, maar toen ik een dag of drie later iets aan een vrouw in Bagnère-la-Bigorre vroeg, liep die al gillend weg. Die foto's bespaar ik jullie.





Mijn borstkas en benen waar precies bezocht door klauwen van de beren die ze in de Pyreneeën losgelaten hebben, en dat lelijk canvas truitje kan ik ook eindelijk wegsmijten. Nog een geluk bij een ongeluk!

Maar goed, ik ben er heelhuids, eeuh, neen, zonder iets te breken vanaf gekomen. Laat ik het er op houden dat ik de volgende bergen ietsje trager ben afgedaald...