Op het gevaar af om de hand die je bijt te voederen, zoiets a-bo-mi-na-bel heb ik nog nooit meegemaakt, en ik heb nog samen met Jan 'de juiste prijs' Thys op een podium gestaan.

Het valt niet te ontkennen dat er een inflatie aan VIP passen is die kan wedijveren met de koers van de Zairese Frank in de hoogdagen van Mobutu, maar vanavond in de Sportplaza, de Leuvense sporttempel, sloeg alles.

Het lukt de organisatoren om de helft van de zaal tot VIP te verklaren, waarbij die VIP status bestaat uit net iets minder betalen voor je hapje en je drankje in de pauze. Sorry, maar dat zie ik nog niet gebeuren in een tent van Willy Naessens op de Koppenberg. En dan heb je beter geen VIP plaatsen, want echte belangrijke mensen betalen nu eenmaal niet net iets minder dan het gewone volk, maar betalen niks en krijgen er nog eens een nieuwe nier of long bovenop.



Alweer een illusie armer...

Sporadisch doe ik aan een quiz mee, bijvoorbeeld van de KSJ, en sporadisch vertoef ik in een verloederde stad. Laat ik die stad voor de rest van het verhaal M. noemen, dat blijft toch nog altijd de moeder aller verloederde steden.

Uit de eerste zin zou je kunnen afleiden dat ik heel sporadisch aan een quiz in een verloederde stad meedoe, en als dat is wat je in tussentijd gedaan hebt, moet ik je hier en nu proficiat wensen met het sterk staaltje gevolgde logica, want dat is wat me vrijdag overkomen is.

Op die quiz is één van de dingen die ik ooit wou meemaken realiteit geworden. Ooit wou ik eens aan een quiz meedoen, en een sterkere tweede helft neerzetten dan de eerste helft. Om een onverklaarbare reden was ik noch mijn ploeg daar oiit al eens in geslaagd.

Tot nu vrijdag dus. Tijdens de pauze stonden we op een ietwat teleurstellende 18de plaats van de 36 ploegen, en op het einde waren we opeens 5de, waarbij ik na lang aarzelen voor een mooie pillamp als prijs heb gekozen. Plotsklaps wisten we alle correcte antwoorden, terwijl de omstandigheden toch net dezelfde waren als op al die andere quizen waar het altijd maar achteruit ging. Was het de switch van Jupiler naar Maes halverwege die het hem gedaan heeft, wie zal het zeggen, maar ik heb vanaf nu atlijd een bak jupiler en een bak maes in de koffer van mijn auto zitten, want de combinatie daarvan doet wonderen met je feitenkennis!

De organisatie van de quiz had wel een kapitale blunder begaan door onze ploeg zo ver als fysisch mogelijk was van de bar te plaatsen, waarbij de logistieke lijnen om aan onze tafel te geraken van de proporties waren waar den Duits in de tweede oorlog aan het Oostfront ten onder aan was gegaan. Maar die Duits kan blijkbaar nog iets leren van de M.se KSJ, want zonder noemenswaardege problemen hebben ze de drankvoorziening aan onze tafel tot een goed einde gebracht. Een pluim voor de jeugd!

Je wordt de laatste tijd om de oren geslagen met verhalen over complotten hier en omkopingszaken daar, bijvoorbeeld in het Belgisch voetbal, of bijvoorbeeld in het Duits voetbal, of bijvoorbeeld in de Vlaamse platen business. Het kan bij je buren zijn, of zelfs bij je thuis, het gebeurt in de beste gezinnen, overal, en weet ik waar nog allemaal meer. Ik zou nog eindeloos kunnen doorgaan, maar niemand heeft daar bij te winnen, want dat wordt al zeer vlug saai en eentonig, als een nummer van Stash of Sarah Bettens, of zelfs een nummer waar die alletwee aan meedoen, maar desalniettemin, groot was mijn verbazing toen ik onlangs na een zelf opgelegd embargo in de Aldi binnenstapte.

Ik weet het, ik mag daar eigenlijk niet meer binnenkomen, en ook nu weer was ik er bijna buitengestapt met een flatscreen TV, een GPS toestel en een kettingzaag (waarvan de doos heel mooi was, een kubus met aan één kant een uitstulping, waar naar alle waarschijnlijkheid heb blad van de zaag in zat), maar ik heb aan de verleiding kunnen weerstaan om die brol te kopen.

De wilskracht die ik daar tentoon spreidde was ronduit episch, maar één ding heb ik toch niet kunnen laten liggen. Al was het maar om bewijsmateriaal te hebben voor een van de grootste leugens van deze tijd, en deze post is dan ook een aanklacht tegen één van de grootste, meest professionele opgezette zwendels van de 20ste en 21ste eeuw.

De WWF, je weet wel, die mannen met dat sympathieke panda logo, zit ons al ontieglijk lang tot vervelens toe door de strot te rammen dat het niet goed gaat met de beestjes op aarde, en zeker niet met de panda's, maar het moet wel zijn dat er nog gigantisch veel panda's op de wereld rondlopen, want ze kunnen er zelfs worsten van draaien, en die in de Aldi verkopen.

Want hoe verklaar je anders dat ik dit tegen een heel schappelijke prijs kan kopen in de Aldi?


huh?!

Die WWF, die mag van mij een serieuze klachtenbrief verwachten, in tegenstelling tot de Aldi, want die panda worsten, die zijn verdomd lekker!

Jammergenoeg heb ik al honderden keren naar deze blog gelinkt, en nu er eindelijk eens een pareltje op staat, vrees ik dat niemand onderstaande link nog zal volgen.

Die Grant Taylor, die bewijst met zijn meest recente post dat hij naast kwaliteiten als daar zijn visie, durf, intelligentie en sereniteit ook nog een andere eigenschap bezit, en dat is de eigenschap van een mens van vlees en bloed te zijn, met diepmenselijke gevoelens en gedachten, en hij durft daar nog zonder schroom of angst voor uit te komen. Niet gemakkelijk, in deze tijd, en nooit gedacht dat ik dat ooit nog eens over die Grant zou schrijven. Maar zo zie je maar weer.

In het kader van het licht van mijn vorige post, roep ik hierbij de zebra uit tot beest van het jaar, en de white stripes zijn de beste groep van 2006. Of er zou binnenkort een groep the red and white stripes moeten rechtstaan, want dat vind ik nog mooier.


Beesten van het jaar!

Ik ben nooit een hokjesman geweest, en ik heb ook nooit in hokjes gedacht, maar ik vrees dat ik de laatste tijd steeds meer en meer een streepjesman word. Telkens ik een trui, broek, t-shirt of zelfs een paar kousen in de winkel moet kiezen, heeft het exemplaar met de streepjes steeds, je raadt het vast al, een streepje voor.

Wel, dat vond ik nu fijn om op te schrijven.

Soms surf je dat het een lieve lust is, en dan kom je al eens iets tegen. Je zal vanaf nu wel twee keer nadenken vooraleer je met plastische chirurgie of met een eigen comic met huisdieren begint!

Een geslaagde dropping is als een geslaagde terechtstelling van een ter dood veroordeelde, je neemt er beter niet al te actief aan deel. Dat is de les van het weekend, want na 100 meter ben je toch al hopeloos verdwaald, en ben je enkeldiep in de modder weggezonken. Soep na afloop maakt veel goed, maar niet alles.

Ik zit hier dan wel te zeggen dat dat de les van het weekend was, maar er konden nog meer lessen getrokken worden, dit eigenste weekend. Zo is een bezoekje aan huize Catry in het Merelbeekse een aanrader, want de broodjes zijn er kraakvers, en op de martino's ligt een ansjovisje, wat voor een kind van de zee altijd een plus is.

En ik heb zaterdag het boekenfestijn bezocht, de armemans boekenbeurs, met het idee om eens rond te kijken en niks te kopen, maar ik heb het geld vrolijk laten rollen. Mijn favoriete boek dat ik daar gekocht heb, heeft ergens een titel 'The rise of the color blue' staan, wat enkel nog overtroffen zou kunnen worden door 'The rise and fall of the color blue', maar dat eerste vond ik ook al goed. Mijn tweede favoriete boek heeft zinnen als 'We moeten ze verslaan eer ze versterking krijgen!', wat ook meer dan uitstekend is.

Zondag heb ik dan mijn neefjes bezocht, en ik heb er eentje een paar flinke kletsen om de oren moeten geven, want hij had een besmettelijke ziekte opgelopen. Windpokken of zoiets, maar waar gaat de wereld heen als mijn familie net zoals een ordinaire kip nu ook al besmettelijke ziektes begint te verspreiden?

Woehoe! Ik heb twee keer hetzelfde gepost! Lang leve blogger! Lang leve mezelf!

Woehoe! Vanmorgen voelde ik me een komeet, sjezend in mijn auto over de autostrade, met een witte staart achter mij aan, van de sneeuw die nog op het dak van mijn auto lag. Ik deel dit gewoon mee, wat je er mee doet en of je er iets mee doet hangt compleet van jezelf af! Empower yourself! Just do it! Power to the people!

Woehoe! Vanmorgen voelde ik me een komeet, sjezend in mijn auto over de autostrade, met een witte staart achter mij aan, van de sneeuw die nog op het dak van mijn auto lag. Ik deel dit gewoon mee, wat je er mee doet en of je er iets mee doet hangt compleet van jezelf af! Empower yourself! Just do it! Power to the people!

Niet Gent, Lokeren, Kuurne, Brussel of Kuurne was dit weekend the place to be als het op topsport aankwam, maar wel het gemoedelijke, ja, zelfs pittoreske, Vlamertinge. Daar werd zaterdagavond volleybal op het hoogste niveau gespeeld, tussen het lokale Vlamvo en het bezoekende Kieldrecht. Vrouwentopsport that is.

Kieldrecht heeft de match vlot gewonnen, een droge 0-3 in iets minder dan een uur, en je zag tijdens de match goed wat ons te wachten staat in de nieuwe, uitgebreide Europese unie. De topsport die Vlamvo serveerde bestond uit ranke, jonge West-Vlaamses, verdienstelijk en goedwillend, terwijl de topsport van Kieldrecht bestond uit Oost-Europese blondines van tussen de 1 meter 90 en 2 meter, gepokt en gemazeld door jaren ervaring, rokend als een ketting en robuust als een Poolse worst, aangevuld met een plompe Kempische blok blubber met de naam Veerle van ik schat 200 kilo. Die Oost-Europese, die aten ook enkel de korsten van een boterham op, de boterham zelf lieten ze liggen, want daar word je niet hard van. Qua intimidatie kan dat tellen, dacht ik...

Het is al veel te lang geleden dat ik het over pis en kak gehad heb, terwijl schijten toch een niet te verwaarlozen onderdeel van het leven is. Even goed gaan kakken, dat kan nu eenmaal opluchten.

Maar als je dan op je werk naar het wc gaat, en er heeft iemand wars van alle conventies en ettiquette in plaats van in de wc pot op de wc pot gekakt, dan krab je je eens diep in het haar, en dan vraag je jezelf af wie er nu zoiets doet, en dan bekijk je al je collega's onderzoekend, of die het kan geweest zijn, en dan vraag je je af of je aan iedereen moet vragen of hij het geweest is, die wel eens spreekwoordelijk naast de pot durft te pissen wat kakken betreft?

Moeilijke vragen, ik schuw ze niet.

Zoals een groots man ooit zei, mijn pa dus, de stoutste wezels zuipen de beste eieren. En soms moet je zelfs geen stoute wezel zijn, maar volstaat het om vol verwondering een zaal binnen te stappen, en te merken dat je in de VIP ruimte bent beland.

Dat gevoel van verwondering, dat had ik toen ik naar de ploegvoorstelling van de Lotto-Davitamon wielerploeg ging kijken op de zesdaagse in Hasselt. Het stond netjes overal met bordjes aangeduid waar de voorstelling was, en we waren maar wat blij toen we er binnenstapten. Onze frank viel toen we iets te drinken haalden, we niks noppes nougabollen moesten betalen, en er van overal royale banketten werden aangesleept om de innerlijke mens te versterken.

Weet je wat het was? We waren zonder dat we het wisten in de VIP ruimte beland, wat ons bevestigd werd doordat zowat iedereen zijn ietwat oversized lichaam in een ietwat krap pak had gehesen, drukdoenerig zijn buurman keihard een klap op de schouders gaf, ware vriendschap kent geen grenzen, en de madammen oranje als een appelsien waren, met diepe decolleté's, en peperdure kapsels waar ik grant taylor nog niet mee over straat tussen de daklozen zou laten lopen.

En jan en alleman had rond zijn pols een goedkoop wit bandje, wat alleen maar te verklaren was doordat we ofwel in een all-in hotel op de Balearen waren, of in een VIP ruimte. Toen miss Belgian beauty naast ons foto's kwam trekken wisten we het wel zeker, des te meer doordat Ignace Crombé, die zak vol lucht, slechte manieren volgens een oud recept van etiquette, en organisator van dat spel zijn miss geen moment uit het oog verloor. Want met zo'n schavuit als Nico Mattan in de buurt ben je nooit helemaal veilig met een miss onder je vleugels.

Peter 'de Peet' Van Petegem stond pinten te kappen op 20 cm van mij (die zal dit jaar wel weer geen slappe prijs rijden, let op mijn woorden, een echte renner drinkt nu geen pinten meer), en Robbie 'Bobbie' McEwen stond Pico gewijs limonade te drinken. Ik had veel zin om Robbie alvast proficiat te wensen met zijn vele tweede plaatsen dit jaar, want Tom 'Won Ton Ton' Boonen wint dit jaar alles wat er te winnen valt, als Frank Vandenbroucke tenminste geen superdag heeft. Over Tom Boonen gesproken, zijn pa was ook aanwezig tussen de VIPs, en ik heb eens vriendelijk naar die mens geknipoogd.

Het begon daar wat leeg te lopen, en er kwam een vriendelijk Nederlands hostessje aan ons vragen of we een wit of een geel bandje hadden. Even vreesde ik dat het een strikvraag was, want de enige bandjes die ik heb zijn de bandjes rond mijn middel, maar toen we zeiden dat we een wit bandje hadden, werd ons vriendelijk gezegd dat we voor het vervolg ons naar de aanpalende ruimte mochten begeven.

Toen vonden we het goed geweest, en gingen we naar de koers gaan kijken, echter niet vooraleer we in het buitengaan nog een plastiek zak vol Davitamon vitamientjes en andere rommel kregen, en ons lotto biljet voor de trekking van morgen. Dus als ik de volgende weken vanuit achtereenvolgens Australië, Nieuw-Zeeland, de Balearen, nog een Australië, Canada, India, China, Kosovo, Japan een berichtje post, dan weet je dat één van onderstaande combinaties het winnende was.

Ik moet vandaag en gisteren wel tien keer door een rood licht gereden zijn. Niet dat ik revolteer tegen Louis "ik hou van onbemande camera's" Tobback, niet dat ik mijn leven moe ben, maar in Parijs zetten ze op de meest onmogelijke plaatsen lichten, zonder dat ze witte lijnen op de weg schilderen, en voor mij is dat allemaal wat te moeilijk om volgen.

Ik snap ondertussen ook maar al te goed dat Parijs een tijdje geleden in lichterlaaie stond, want elke stad waarin het onbetaalbaar is om een pint te drinken, die hoort nu eenmaal zo snel mogelijk tot stof en as herleid te worden. Als ze 10,80 euro vragen voor een pint in een café met de naam "Le Bastille", waarbij - O ironie - de bestorming van de gelijknamige gevangenis op 14 juli 1789 het startpunt van de Franse revolutie was (jep, ik schrik er niet voor terug om hier wat geschiedenis neer te schrijven), dan is het hoog tijd dat er opnieuw een revolutie komt!


Bestormen, en platbranden, die hap!

De laatste jaren ben ik niet meer in een sporttempel geweest, want de laatste jaren wás mijn lichaam namelijk mijn eigenste privé sporttempel geworden. Waarom zou ik nog naar een stadion gaan om tussen bende hooligans te zitten die vette worsten eten en het vogelgriepvirus verspreiden, terwijl ik enkel in de spiegel hoef te kijken om een tempel te zien?

Maar dan gaat het wat minder gaat met je voetbalploeg, en is het meer dan tijd om te supporteren. Echte vrienden zijn er ook in tijden van nood, ik eet eigenlijk wel graag een vette worst, en dat vogelgriepvirus is zwaar overroepen. Het is zaterdagavond, je gaat er heen, en hopla, dan winnen ze eindelijk weer een keertje.

Het is me zelfs zo goed bevallen dat ik maandag van plan ben om nog een sporttempel te bezoeken, meer bepaald in Hasselt, om er én Laura Lynn voor de eerste en hopelijk de laatste keer in mijn leven te zien zingen, én om naar mijn eerste zesdaagse te gaan kijken. Wie meewil, en is dat niet iedereen, afspraak maandag rond 5 uur op de Bodart parking in het Leuvense. Je herkent me aan mijn fietsuitrusting.