Een weekje vakantie, een weekje werken, een weekje vakantie, het heeft wel iets. Zelfs zoveel dat ik van 't weekend alweer op vakantie vertrek. Ditmaal naar het land van duizend wijnen, een bepaald soort slag en een r om u tegen te zeggen. Tegen iemand die tussen de lijnen kan lezen hoef ik het al niet meer te vertellen, maar speciaal voor u, ietwat dommere lezer, jep, ik ga naar Frankrijk.

Als je me volgende week nodig hebt, je kan me in de rimboe in de Cévennes vinden, op survival. Et pour les Flamands, la même chose!

Over Lanzarote zou ik kunnen vertellen over de avonturen van Putje en Potje en hun jolige vrienden, en dat zou dan gaan over putjes, palmbomen, spitmuizen, stoempen, Duitse metalheads, miljardos bastardos, cocktails à volonté, shows fantastico! Applauso!, enzomeer, enzoverder, maar zoals Gérard, de sympathieke doch ietwat louche uitbater van Mechelen-Stort altijd al zei, sommige putjes hou je beter gedekt.

Vandaar dat ik het hier hou bij wat impressies en misschien het sporadische, komieke filmpje. 't Is dat Videodinges niet meer bestaat, en dat het veel te lang duurt om zo'n ding up te loaden...



En dit was ooit te zien bij Bassie en Adriaan:

Gisteren ging ik naar de topper in tweede klasse Mechelen - Antwerp, olé, ola, en wat ik daar zag heeft me blij gemaakt, olé, ola. Het ging vooruit, het ging vooruit, het ging verbazend goed vooruit.

En wat meer was, er was ambiance in het stadion. Toen er van "You'll never walk alone" gezongen werd, deed ik uit volle borst mee, en wanneer ik tegen mijn buur zei "Maar ik loop soms graag eens alleen" was er een andere supporter die maar raar keek. Wat ook wel plezant was, was dat die van Mechelen, waar ik tussen stond, constant aan het zingen waren van "Antwerp, marginalen!". Zoals je waarschijnlijk maar al te goed weet als je al eens in Mechelen geweest bent, Mechelen heeft qua marginaliteit van niemand lessen te leren. O, ironie. Als ik rondom mij keek, leek ik precies in de kantine van een beschutte werkplaats beland, maar toch zingen van "Antwerp marginalen!". Fijn!

Ze zongen er ook constant een liedje, en dat ging als volgt: "Shall we sing a song for you, shaaaaall weeee siiiing a soooong for yoouuuu, a soooong for yoooouuuu-oooouuu" x25

En dan stopten ze met zingen. Vreemd...

De buenas diassen, chicas latinas en dos cervezos, por favor zullen binnenkort niet van de lucht zijn, want ik ga voor de eerste keer op reis naar Spanje. Naar Lanzarote, om precies te zijn, en, omdat ik nu eenmaal avontuurlijk van aard ben en danger mijn middle name is, naar een all-in. Het zal een heel nieuwe ervaring zijn, de verwondering zal groot zijn, en is het nu eenmaal niet net daarom dat je op reis gaat?

Meer treffend dan met dit gedichtje van de organisator van de reis kan ik het niet zeggen:

Oh wat ben ik heden blij
wij gaan op all-in
wij gaan op all-in
Oh wat ben ik heden blij
wij gaan op all-in
wij gaan op all-in
mijn vriendjes en mij

Soms zou je het niet meer vermoeden, maar aan de tronies, lelijke bakkes en criminele wezens op borden langs de weg kun je merken dat er ook in Wallonië verkiezingen op komst zijn, en dat het wel degelijk nog altijd hetzelfde land is als waar u en ik in wonen. Dat merk je vanzelf als je op bezoek gaat bij onze Franstalige vrienden, en je kan er al eens stuiten op een lokale politieker.

Zondag heb ik op een haar na de sympathieke Michel Daerden gemist, jep, de Michel berucht en beroemd van zijn youtube filmpjes. Op zich jammer, een gemiste kans voor Michel, maar zijn promo team bestaande uit pronte en wulpse jongedames was er wel nog, en was zo vriendelijk om me, al kan ik er niet voor stemmen, een foldertje van Michel in de pollen te stoppen.

Aan de voorkant staat er een frisse foto van Daerden.


Maar groot was mijn verbazing toen ik de bottom line van de achterkant zag.


Als je niet veel Frans kent, er staat "Tout le monde aime Papa", wat losjesweg vertaalt tot "Iedereen houdt van Papa". Kijk, mijn hart bloedt als ik zie dat er nog familiewaarden gepromoot worden in die goddeloze PS, die hier verketterd wordt, en dat er daar naast Sinterklaas en de kerstman nog een derde vaderfiguur rondloopt, in de vorm van een af en toe zatte politicus. Er is nog hoop!

Zeker één keer om de twee à drie jaar draai ik er mijn hand niet voor om om in plaats van naar een Vlaamse kermis, een feest van Piet Snot of een sportieve happening te gaan, aan cultuur te doen. En alras zijn die twee à drie jaar voorbijgevlogen (zeker in iemands anders menagie), en hop, daar is de dag weeral aangebroken dat je aan cultuur doet.

Om maar te zeggen, ik ben naar Redu, het in de Ardennen verscholen boekendorp, geweest, alwaar ik me ondergedompeld heb in een overwegend Franstalig literatuurbad. Redu ken je misschien van hun tergend traag ladende en door een hobbyist of zo fout ontworpen site, of door de vele lof die je Romaanse talen studerend nichtje aan het dorpje toedicht, maar vanaf nu zal je het kennen als het dorp waar je vergeten parels van de wereldliteratuur op de kop kan tikken. Waar anders vind je een eerste druk exemplaar van "Le crocodile électrique" van D.G. Compton, tegen de uiterst schappelijke prijs van anderhalve euro? Alleszins niet op deze site, want daar kost het al rap meer dan 1,70 euro voor dat boek.



Ik heb ook enkel nog maar de achterflap gelezen, maar dat belooft alvast veel goeds, en de tekening op de voorpagina doet me alleen het beste denken over de elektrische krokodil. Spanning verzekerd!

Voor de geïnteresseerden, nadat ik het boek uit heb, ben ik absoluut niet te beroerd om het aan iemand anders te schenken. Kunst moet je delen!

Ik was met mijn gmail account wat aan het mailen over bbq's en aanverwante, en rechts van mijn mail stond opeens reclame voor bbq toestellen én voor vetverbranden. Voor http://www.vet-verbranden.com/ om precies te zijn, en zelfs al wil je geen vet verbranden, of eigenlijk, vooral als je geen vet wil verbranden, raad ik je aan om het schitterende proza vol kromme redeneringen en kar voor paard gespannen constructies van deze top site een blik waardig te gunnen.

Mijn persoonlijke favoriet is "Wel, als je me het voordeel van de twijfel geeft, bewijs ik je dat deze methode de enige juiste is". Als je mij het voordeel van de twijfel geeft, kan ik ook bewijzen dat ik de meest sympathieke mens op aarde ben. Wat nu wel het geval is, maar toch. Een mooie tweede vind ik "Je Kleren Liegen Niet...", en dat klopt. Want kleren zijn een beetje als de ronde, en zoals algemeen geweten is, de ronde liegt ook niet.

Als slot kan ik de iets dikkere lezer nog volgende tip meegeven: Een Maagring. De slechtst mogelijke oplossing voor je probleem. Het plaatsen van je maagring brengt enorme risico’s met zich mee (tot zelfs de dood) en je kan amper nog eten. Deze werkt enkel omdat je je calorie-inname drastisch vermindert. Dus als je aan het verdikken bent omdat je dokter vindt dat je niet dik genoeg bent om een maagring te laten steken, denk er twee keer over na...

Sommige mensen beweren dat ze toekomen met 4 of 5 uur slaap per nacht, en dan wil ik dat ook wel eens proberen. Maar het probleem blijft dat ik na één nacht met weinig slaap met koppijn zit, na twee nachten met weinig slaap overal in slaap bij val, en na drie nachten slaap met een etterend oor zit, waar antibiotica noch goede voornemens tegen helpen.

Vrijdag was de K. de grote schuldige, zaterdag was dat Anderlecht, dat besliste voor de eerste keer dat ik in de loges van Anderlecht zat om dan maar kampioen te spelen, waarbij het uitnodigende bedrijf daarop dan maar besliste om sloten champagne te laten aanrukken (al eens gezien, sloten aangerukte champagne?), en zondag waren dat een paar Zweden die op een toeristische uitstap door het Leuvense werden gegidst, op het nu al legendarische stielo wandelpad.

Dit alles overgoten met een sausje van heel het weekend doorwerken, want een echte yup moet dat al eens terloops kunnen laten vallen, zo van dit weekend in de K. gezeten, dan in de loges in Anderlecht, champagne, oooh la laa, en dan zondag nog een paar Zweden rondgeleid, hen het Atomium bij nachte getoond en zo, en oh, ja, op mijn werk hadden ze me het hele weekend nodig. Druk, druk, druk, maar ik eet wel gezond, ben nu op een ananas en meloen dieet, is iets nieuws uit Guadeloupe, een aanrader.

En na 4 dagen weinig slapen verbeteren mijn posts er nu ook weer niet echt op...

Ik leg mijn vingers graag overal op, dat heeft mijn moeder grijze haren bezorgd toen ik klein was, iedere keer op elk feest mogen uitleggen waarom er kindervingertjes in de taart stonden, of aan de dokter waarom mijn vingertoppen nu weeral verbrand waren, maar nu ben ik wat groter en ik doe het nog altijd graag. Zeker als het de polsslag van de tijdsgeest is, en zeker als het iets met hot technology te maken heeft.

Vandaar dat ik blij als een jonge labrador op prozac was toen ik een uitnodiging voor joost.com kreeg, want na al die jaren wil ik ook wel eens een nieuwe manier zien om naar tv te kijken. Joost is het nieuwe bedrijf van de makers van kazaa en skype, en ik moet zeggen dat het goed werkt. De kwaliteit is goed, 't is interactief, je hebt een heleboel kanalen, en wat wel niet veranderd is tegenover de plain old televisie, is dat er geen zak op die kanalen te zien is. Behalve dan de poker channel, want daar heb ik al uren naar gekeken, en ik kan het al als de besten. Iemand zin om eens te komen pokeren?

Op het gevaar af om hier in herhaling te vallen, dit weekend ben ik weeral gaan fietsen, en het ging weeral fantastisch. Ik weet nu ook waar die coureurs het over hebben als ze over een superdag spreken, want die had ik, daar op de Davitamon Classic.

Die Davitamon Classic is trouwens een absolute aanrader voor de velocyclist. Het speelt zich af in de Vlaamse Ardennen, de organisatie is vlekkeloos, en wat meer is, achteraf kost alle drank maar één euro dertig centiemen. Jep, je leest goed, of je nu een coca, pintje, leffe of duvel pakt, het kost er maar één euro dertig! De braadworsten zijn wel wat prijziger, maar voor twee euro zestig kun je nog niet klagen. Als dat nog niet genoeg redenen zijn om volgend jaar naar daar te gaan, weet ik het ook niet meer.

Voor de rest, mijn pa heeft een nieuwe hobby. Pa V. reist vaak samen met moeder C. met de kusttram, en als hij de tram opstapt zegt hij nu af en toe tegen mijn ma of hij nu al zal beginnen de ticketjes te controleren. Waarop er af en toe zwartrijders zijn die zich nog spoeden om hun ticketje af te stempelen. Hihi.

Een ideetje als je zelf nog eens de tram pakt :-)

Een goeie ipod is zoals een goeie kater. Die kan ook wel eens een paar dagen van huis weg zijn, jagend achter de katinnetjes van de buurt. Maar als het er op aankomt, komt die altijd wel weer terug thuis.

Om maar te zeggen dat mijn ipod terug is, en wel dank zij een anonieme vinder die het ding bij de dienst verloren voorwerpen op mijn werk heeft binnengebracht. Ik wist zelfs niet dat we een dienst verloren voorwerpen hadden, en zo zie je maar weer, er zijn nog mensen met een goede inborst en het hart op de juiste plaats.

Was er de laatste week een verkiezing van de lompste Belg geweest, ik had een zeer goeie kans gehad om dat spel te winnen.

Ik heb de laatste zeven dagen achtereenvolgens in het gat van een andere auto gereden, ben keihard van de pedalen van mijn fiets geschoten (gelukkig kwam ik net naast mijn ballen terecht, anders was deze post op een iets hogere toon geschreven), ben mijn o zo schattige ipod kwijtgespeeld, heb mijn spiegel van mijn auto in frut gereden, ben van de trap gevallen, heb bij het kleren wassen vergeten mijn broekzakken leeg te maken, ik heb vandaag twee keer frieten gegeten, enzovoort enzoverder, met als gevolg dat ik niet meer buiten durf komen. Want dan gebeurt er weer iets.

Misschien is het maar beter zo...

Ik ben vandaag in de hel geweest en terug. De wegen in de hel zijn geplaveid met kasseien, en het is er tot in tegenstelling van wat ik verwachtte een aangename 28 graden in de schaduw, en nog iets meer in de vlakke zon. En in de kranten stond zelfs dat het nog nooit zo heet in de hel is geweest.


Pffffft.

Desalniettemin blijft de hel de hel, en dat wordt door iedereen voor zichzelf anders ingevuld. Voor mij bleven de ongemakken beperkt tot een verstopte neus en mijn kleren die niet proper bleven, anderen hadden een zonneslag, nog anderen gaven vol overgave over en lagen uren in coma, en tenslotte had je van die renners die al opgaven nog voor het moest beginnen, zoals bijvoorbeeld Martin Müller. Het watje.


De strook in het bos van Wallers is trouwens helemaal niet zo steil bergop als onderstaande foto laat uitschijnen, dat is gewoon ik die geen foto's kan trekken.


En aan het aantal flikken te zien dat er rond stonden, was dat een heel belangrijke bus. Misschien wel eentje van de flikken zelf...


Tenslotte nog een woordje van proficiat voor renners die ondanks minuten achterstand toch dapper bleven verderrijden, al ware het aan een slakkegangetje. Flink! Doe zo verder!

De vooruitgang is moeilijk tegen te stieloën, laat staan dat die al helemaal te stieloën is. Je kan me nu ook gewoon een mail stieloën via stielo en dan @ en dan stielo.net

Vanavond heb ik trouwens nog gestielod, een absolute aanrader in dit mooie weer, om daarna uit te stieloën en twee pintjes te stieloën, en ik kan het niet onder stoelen of banken stieloën, maar het was zaaaalig.

Hmm, gelukkig dat de smurfen de smurfen noemden, en niet stielo's!

Het zal alleszins niet aan het ontbreken van aanmoedigingen te wijten zijn dat Leif Hoste de ronde niet gewonnen heeft, zoals dit stukje van de Oude Kwaremont nog maar eens bewijst. Het zal eerder zijn omdat hij een tandje te groot had geschakeld in de spurt.

Zelf heb ik zaterdag de fout van het te groot schakelen in de spurt niet gemaakt, vooral doordat ik reeds lang uit het wiel was gereden, twee bergen vooraleer er van spurten sprake was. Een berg of vier voor de muur van Geraardsbergen kon ik altijd na de berg jojo gewijs aanpikken bij de kop van de easystars, bij de muur was dat niet het geval, en ik kon alleen naar Denderwindeke of Meerbeke of waar de finish moge zijn peddelen.

Les van de dag: de muur liegt niet...

Vandaag was het de generale repetitie voor de ronde van Vlaanderen, die 's zaterdags door mezelf zal gefietst worden, en 's zondags door net iets betere renners dan mezelf. De zondag zal ik langs de kant van de weg staan om de profs aan te moedigen, en niks, absoluut helemaal echt niks, houdt je tegen om dat zelf 's zaterdags te doen, en bijvoorbeeld mij aan te moedigen. Al is dat wel een beetje belachelijk, want vind me maar eens tussen al die duizenden en duizenden idioten die niks beters te doen hebben dan af te zien en nog durven zeggen dat ze het plezant vinden ook.

Maar soit, vandaag was het generale repetitie, met een tochtje van een 45 km langs Brabantse wegen, o.a. langs het kasteel van Horst (jep, dat van die ridder!), maar vooral bergop en bergaf om te kijken hoe het zat met de explosiviteit. En dat zat snor.

De les die ik vandaag geleerd heb, is dat geloof sterk is, sterker dan velen onder ons vermoeden. Zo heb ik zowat een jaar rondgekoerst zonder reserve binnenband, en heb ik in dat jaar geen enkele keer lek gereden. Omdat ik geloofde dat ik niet lek zou rijden. Vandaag was ik voor het fietsen nog rap een binnenband gaan kopen, voor het geval dat ik lek zou rijden in de ronde, en lap, ik had vandaag al prijs, een lekke band. Lang leve het geloof!