Pffffrrrrtttt.

Een klein kwisje. Wat kregen deze 2 pipo's vooral te horen als ze boven op een col aankwamen?

1. Waw, vier bidons!
2. Die langs achter is niet aan het trappen!
3. Wat een idioten!
4. En met een karretje!
   

Er is veel en veel te veel kommer en kwel in de wereld, en het is goed om af en toe eens smakelijk te lachen, nog liefst recht in het aangezicht van die kommer en kwel. Wat mij hartelijk kan doen lachen, is South Park. Het is daarbij handig dat de frivole fratsen en avonturen van Eric, Stan, Kyle en Kenny integraal te bekijken zijn op het internet. En niet via een of andere illegale torrent site, maar gewoon via de officiele South Park site. Dat noem ik vooruitgang.

Het doet er niet echt toe waar je begint te kijken, maar deze en deze aflevering zijn niet ongrappig. Zij het er een beetje over...

Gevoelige lezertjes zouden beter niet verder lezen, want voor je het weet zal je met het beeld in je hoofd zitten van een lelijke kleine kale zanger die de liefde bedrijft met dolfijnen.

Want ik ga herinneringen ophalen aan Live. Jep, Live, de groep die deed wat zelfs Bryan Adams niet kon, namelijk een publiek hebben dat enkel bestond uit vrouwen op middelbare leeftijd, vrouwen met pms, losers, labiele mensen en flurken in het algemeen.

Het is pijnlijk om Live weer ter sprake te brengen (dolfijnen en die zanger, brrr, naar het schijnt mag hij geen zoo ter wereld meer binnen waar ze zeezoogdieren hebben), terwijl je er net al een hele tijd niks meer van gehoord had, maar het moet. Als waarschuwing: Live heeft terwijl dat nu niet direct de bedoeling was een opvolger.

Dat nieuw nummer van Razorlight, wire to wire, dat trouwens veel te veel op stubru gespeeld wordt, kan gerust naast het slechste werk van Live staan. Het hoeft daarbij geen lelijk hoedje aan te doen om niet op te vallen. Het enige wat ik een beetje vreemd vind, is dat er geen dolfijn in de tekst voorkomt, wat dat was vaak wel het geval bij het slechtste werk van Live.

Maar goed, we hebben met zijn allen Live overleefd, Razorlight zal ook wel lukken zeker?

In de tijd dat we nog franken hadden viel die van mij altijd serieus laat, en ook in euroland is dat nog altijd het geval. Het is zelfs zo ver gekomen dat ik van mijn schoonbroer die een notoir U2 fan is tips krijg van goeie, jonge muziekgroepen, die ik van haar noch pluim ken.

U2 fan en goeie, jonge muziekgroepen, moet ik nog meer zeggen?

Maar feit is dat fleet foxes het beste zijn wat uit Seattle is gekomen sinds de pringles chips, en dat er niet veel anders meer bij mij thuis gespeeld wordt.

Nu nog eens een iets heftiger groep uit Seattle, en we zijn er helemaal...

Bij nader inzicht lijkt het gras toch veel groener te zijn aan de andere kant van de Himalaya. Rechts Tibet, voor de Chinezen China, links India, voor Colombus Amerika.


View Larger Map


Het zou maar stom zijn om niet naar de kant te gaan waar het gras groener is, en het plan is nu om in de Indische Himalaya van Manali naar Leh te fietsen.

Bijkomende reden is dat, in vergelijking met die terribele Tibetanen en hun verschrikkelijke yeti, Indiers een veel schappelijker en veel minder astrant volk zijn. En ook wel een beetje dat de vliegtuigtickets naar India maar een fractie kosten van een ticket naar Tibet.

Maar ook hier loopt het niet van een leien bergkam, sommigen onder ons willen daar graag met een tandem rondfietsen, en dat blijkt bij KLM bijvoorbeeld al een probleem te zijn. Je moet tandems bij de voorkeur maatschappij van Sus en Wis met de cargo meesturen, en waar begin je dan aan.

'k Ben benieuwd...

Dit is een dringende oproep aan iedereen die de Tibetaanse zaak genegen is.

In augustus zullen we met de actiegroep "vrijheid en blijheid voor Tibet" per fiets actie gaan voeren in Tibet zelf, en met hoe meer volk we zijn, dus te vrijer en blijer kunnen we er zijn.

Het plan is om vrede en genegenheid naar het Tibetaanse volk te brengen, door middel van een meer dan 800 km lange fietstocht van de Potala in Lhasa over het plateau van Tibet, langs de Himalaya en de Mount Everest, tot in de tempels van Kathmandu in Nepal. Want ook het Nepalese volk zijn we niet ongenegen. Dat we onderweg zullen genieten van yak boter, yak melk, yak thee en yak truien spreekt voor zich, maar het is geen doel op zich. Het onderweg zijn is het belangrijkste, en we zullen niet op een keelgezang meer of minder kijken.

Inschrijvingen kunnen nog tot half maart, een gezonde dosis blijheid en vrijheid op overschot is gewenst. Want we zullen er kwistig mee zijn. Uit naam van de 4 stichters van de actie groep alvast bedankt.

Zeurpieten, gelieve zich te onthouden.

Ik ben net terug van een reisje naar Polen en Slovakije, op zoek naar sneeuwwitte kou en bittere sneeuw. Ik heb gevonden wat ik zocht, zodat de rest van de Belgische winter een wandeling in het park wordt en ik nostalgisch (vroeger was nostalgie beter) kan terugkijken op die goeie oude Slovaakse koude, met temperaturen van 20 graden onder nul. Morgen ga ik eens goed lachen met die zogenaamde Belgische wintertoestanden. Ha.

Tot ik in de file sta...

Ik was er een god in t diepst van mijn gedachten, altijd al geweest trouwens, en tot mijn eigenste verbazing ook in de Slovaakse diskotheken. Op de skipistes was het wat minder, maar na een tijdje liep het ook daar vlot.

De tocht liep langs Poolse wegen van Krakow naar Oswiecim, een stad waar de Duitsers in de tweede wereld oorlog zich niet van de beste kant getoond hebben, tot de ijzige skipistes in de buurt van Ruzomberok.

Onder andere in dat Ruzomberok hebben de Slovaken sinds 1 januari hun kroon vervangen door de betergekende euro, en dat gaf weeral nostalgische gedachten, toen ook wij met rekenmachines in de hand moesten nagaan hoeveel iets nu eigenlijk precies kostte.

En wat ik er als wijze les heb geleerd (gelieve dit met zo'n Slavische r te zeggen): a good vodka is neverr wrrong.

Man, man, man, wat is het koud in België. Hoog tijd om warmere oorden op te zoeken, op naar Slovakije, het Benidorm van Europa! Sangria! Zon! Zee! Strand!

Ik ben een tamme, tamme lamzak, wiens idee van fysieke inspanning is een fles coca uit de frigo halen als ik in de zetel lig, of een zak chips uit de kast. Totdat ik alles uit de kast heb gehaald, ik eet nu eenmaal graag chips. Maar die lamzakkerij, dat moet nu eens gedaan zijn, en vanaf nu ga ik sportief en actief zijn. Zelfs voor het jaar om is, dit heeft niks maar dan ook niks te maken met goeie voornemens voor het nieuwe jaar.

Je moet daar goed over nadenken, en een sport vinden die bij je past, die je graag doet. Anders blijf je dat niet doen. Hoeveel mensen zijn er niet gestart to run, om nog rapper te stoppen met runnen, hoeveel mensen hebben er geen volledige golfuitrusting gekocht, om dan te beseffen dat golf te lastig is...

En daarom ben ik begonnen met origami.

Het is inspannender dan je op het eerste zicht zou denken, je moet het juiste papier halen, je moet dat papier nog eens in alle mogelijke manieren vouwen en plooien, met beperking dat je geen schaar of lijm gebruikt, totdat je iets presentabels hebt. Maar ik ga er moeten mee stoppen, ik word er als nochtans extreem rustige mens verschrikkelijk nerveus van.

Ik ben begonnen met een kikker, en al sprong die niet ver, dat ging. Daarna volgde al snel een kraanvogel.

Tot hier ging alles goed.


Maar toen wou ik een kusudama maken, een uit dertig in elkaar geschoven tot rare vormen geplooide vierkantjes bestaande bal. Ik wist niet dat papier en het vouwen ervan in staat was om het bloed zo vanonder je nagels te pesten, maar feit is dat dat in elkaar steken niet het beste in de mens naar boven haalt. Buren die door aanhoudend getier en geraas de politie opbellen, en leg dan maar eens uit dat dat op papier was dat niet deed wat je wou, nachmerries over papier, noem het, en ik heb het meegemaakt.




Ik heb origami opgegeven. Nieuwer en beter volgend jaar!

Van alle Ter Zake juffrouwen is Annelies "Pets" Beck ongetwijfeld degene die de meest bewonderenswaardige bijdragen levert aan het onovertroffen en onuitputtelijke actualiteiten programma. Een vriend van mij is fan van Liesbeth "Bimbo" Imbo, maar voor mij is er maar eentje die er met kop, schouders en vernieuwd kapsel bovenuit steekt.

Niet alleen stelt ze de juiste vragen op het juiste moment, maar ze ziet er volgens mij nog eens wonderlijk guitig uit, precies of ze immer op het punt staat een poets met haar meestal serieuze gasten te bakken. En door dat guitige heb ik altijd een onbedwinbare dwang om mijn TV een pets te verkopen als Annelies Ter Zake presenteert.

Vreemd.

Mensen vragen me vaak wat de sleutels van mijn succes zijn, en dan antwoord ik daar altijd op dat ik die eigenlijk niet heb, en dat ik een gewone, doodnormale mens ben. Dat het enige verschil misschien is dat ik olympisch gewijs altijd verder, hoger en sneller wil gaan. Dat, én dat ik altijd bescheiden ben gebleven.

Bijvoorbeeld als iemand een strip van FC de kampioenen leest, zal ik iets van Ian McEwen lezen, zeker de laatste tijd, als iemand naar een cd van Belle Perez luistert zal ik naar Leonard Cohen of Guns N' Roses luisteren, en als iemand naar de Rodin's, het Leuvense danscafé op de oude markt, gaat, zal ik eerder naar het Rodin museum in Parijs gaan.

Om daar misschien wat na te denken.


Of naar een van de vele standbeelden van Balzac te kijken.

Weinig mensen weten dit, maar Rodin was een grote fan van Balzac. Balzac was de Franse Pieter Aspe, zijn tijd verre vooruit, zij het dan zonder het alcoholprobleem en mét enig literair talent.

Wat nog minder mensen weten, is waarom Balzac Balzac heette. Foto's van beeldhouwwerkjes van Rodin kunnen hier veel duidelijk maken.

Foto 1 zegt nog niks.


Foto 2 verheldert het al wat meer voor de aandachtige kijker.


Foto 3 van een natuurgetrouw en op ware grootte gemaakt standbeeld van Balzac zegt alles...

Als je op zoek gaat naar de mooiste trap kom je al rap uit bij een Spaanse trap, toch als je het vraagt aan een Romein. Die beweren dat hun Spaanse trappen de mooiste ter wereld zijn, volgens hen valt er niet aan te tippen qua vorm, verhouding en symmetrie. Nu beweren Italianen dat van ongeveer alles wat ze zelf hebben, en je moet maar eens naar hun leider kijken om te weten waar dat toe leidt. Strak getrokken ouderdom, afgezogen vet. Niet het mooiste ter wereld...


Wie er ook een fan was van een trap, waren al die Franse Louis'en, of het nu de twaalfde, dertiende, veertiende of zestiende was. Die gingen niet zozeer voor vorm, verhouding en symmetrie, maar des te meer voor de kwaliteiten van hun tijdsvak, zijnde pompeusheid, kwantiteit en overvloed. Jep, een beetje de zaken waar ik ook van hou, er schuilt een zonnekoning in mij diep vanbinnen.

Vorm, verhouding en symmetrie kwamen op de tweede plaats, en daarbovenop komt ook nog dat ze er hun hand niet voor omdraaiden om een trap van nergens naar nergens te bouwen, als die maar groot en breed genoeg was voor hun ego. Een goeie poging, daar in Versailles, maar verre van de mooiste trap ter wereld.


Nee, nee, wie de mooiste trap ter wereld wil zien, die moet naar Madrid, meer bepaald naar de Romeinse trappen. Het is een goed bewaard geheim, en je zal ze in geen enkele Madrileense toeristengids voor buitenlanders vinden. Ze zijn echter voor trappengekken wat Mekka is voor de Joden, of wat BHV voor een Waal is. Die Madrileense Romeinse trappen, ze hebben karakter, ze hebben vorm, ze hebben een leven, kortom, ze hebben alles, ze zijn zoals een trap hoort te zijn.

Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd om hier posts te schrijven, laat staan om dit hier te herlezen, ik heb wel wat beters te doen. Bijvoorbeeld de boeken van ene Ian MacEwen lezen, want dat is echt interessant. Ik heb zonet Atonement achter de kiezen, en dat was een voltreffer. Amsterdam en On Chesil Beach liggen te wachten, ik zal er dan maar straks aan beginnen. Ik stel voor dat je stopt met dit te lezen en je nu naar de boekenwinkel of de bib rept voor zijn boeken. Niet die van Leuven, want daar ga ik al heen.

Nu heb ik die Atonement in het Engels gelezen, en vooraf had ik geen idee wat dat in het Nederlands betekende. Ik heb het nu uit, en naar mijn gevoel weet ik wel wat het is, maar ik weet er nog altijd geen Nederlands woord voor. Iemand die kan helpen? Ik ben te lui om het op te zoeken...

Toen ik piepklein en schattig was, en mensen me vroegen wat ik later wilde worden, zei ik ofwel apotheker (o, de mysterieuze en poëtische klanken van dat woord!), ofwel leeuwentemmer.

Omdat er in het landelijke Langemark amper leeuwen voorhanden waren om te temmen en om mee te oefenen, heb ik het maar met katten geprobeerd. Eerst met katers, maar dat lukte niet zo goed. Waarschijnlijk wegens het feit dat ik toen tjokvol testosteron zat, een katachtige manier van lopen en ook toen al snorharen had, en die katers mij vooral als een concurrent zagen in de eeuwigdurende katerstrijd om het meeste katinnetjes te imponeren.

Daarna heb ik het met de katinnen van de buurt geprobeerd, en dat lukte wonderwel. Talloos waren de woensdagnamiddagen waarop ik de vriendjes uit het dorp trakteerde op shows boordevol spektakel en haren ten bergen rijzende stunts. Het was een festival van katinnen die door brandende hoepels sprongen en tuimelden, katinpiramides van vijf katinnen hoog, en de topattractie was Mia, de jonglerende katin.

Zoveel jaren later ben ik het nog altijd niet verleerd, en kan ik katinnen nog altijd, na lief te vragen, laten doen wat ik wil. Als ik wil dat ze zich tegen een steen aanschurken, doen ze dat ook.

En o ja, ik ben een beetje op reis geweest. Een mens zou dat nog vergeten...