Ping, zei mijn koersfiets. Wanneer een microgolf dat doet, is 't eten gereed, en is dat goed. Dat is daarom niet direct zo wanneer je fiets dat doet. Integendeel.

Want, zo heb ik van 't weekend geleerd, een fiets zegt onder andere ping wanneer de bout in je zadelpen doormidden breekt. Waardoor je zadel en je fiets geen unie meer zijn, maar eerder een confederatie van losse onderdelen. Waardoor je, zeker wanneer je net zonder handen aan het fietsen bent, sneller dan dat je kunt stoppen met fietsen achteruit vliegt, met je gat eerst op je achterwiel, je voeten nog in je klikpedalen, en vervolgens beland je alras pardoes met je gat op de macadam.

Wat dan weer als gevolg heeft dat je gat er een tijdje later als een dalmatier uitziet, overwegend wit met donkere plekken. Vrolijk bij een hond, iets minder op je achterste. En je kan enkel nog rechtstaand verder fietsen, met twee gekneusde polsen en een gat in je broek.

Nee, nee, het is niet goed als je fiets ping zegt.

Ach, de geneugtes van thuiswerk, breek er mijn bek niet over open.

In plaats van in de file naar je werk te schuifelen, schuifel je vrolijk in je pyjama naar de ontbijttafel. De enige stress die je daar hebt, is als de melk op is. En zelfs dan, dan eet je gewoon cornflakes met een duvel, want dat zit wel nog in je frigo.

Je hoeft je niet te wassen, je tanden hoeven niet gepoetst te worden, en een verse onderbroek is ook al niet nodig:

Er zijn alleen maar voordelen aan thuiswerken:

Wil je boeren, je boert, wil je een scheet laten, je laat een scheet. Je hoeft zelfs niet naar het toilet te gaan, je mag alles gewoon langs je kuiten naar beneden lopen.

Ach, de geneugtes van thuiswerk.

Iedereen, en de Chemical Brothers in het bijzonder, weten dat het vandaag internationale push a button day is.

Met mijn contrarie karakter doe ik mee, maar ook weer niet helemaal. Ik ben vandaag al twee knopen van kledingsstukken kwijtgespeeld. Zakt je broek daar nu niet van af?

De mijne alvast wel.

Het valt amper te geloven, maar ondanks de oorverdovende stilte die hier recentelijk niet te horen was, zijn er nog altijd mensen die hier geregeld langskomen. En dat moet beloond worden.

Door nog wat oorverdovende stilte.

Het voelt vreemd om na lange tijd meer dan 1 zin te typen, dus hou ik het hier maar bij.

In de Waalse Vlaamse ardennen.

Ja, ik had me beter mogen informeren vooraleer ik een jaar lanterfantend door de wijde wereld trok, want in tegenstelling tot dat lanterfanten, is wat er na het thuiskomen gebeurt geen pretje.

Er tuimelen allemaal rare gedachten in mijn hoofd, van de stress en vermoeidheid zit ik met een rare zenuwtik aan mijn ogen, en ik ben afelopen maandag of dinsdag verloren in mijn herinneringen. Weg is die dag. Omwille van de decompressie en de daaropvolgende depressie doe ik niks meer, en als ik dan toch iets doe, is het zomaar, voor de lol, ik moest daar helemaal niet zijn, in de spits over het viaduct van Vilvoorde gaan rijden.

Maar het komt allemaal wel goed, ik heb majorettes gezien.

Ik wist niet dat dat nog bestond...

Het plan was om het voorbije weekend 3 dagen te mountainbiken in de streek rond Gap. Dat is nog niet echt de Hautes Alpes, maar het scheelt niet veel. Ik had wel gehoord dat dat een marathon mountain bike tocht was, maar ik heb een maand of twee geleden toch door Nieuw Zeeland gefietst, over berg en door dal, dus dat mocht geen probleem zijn.

De naam van de tocht was Chemins Du Soleil, en in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, was er geen slecht-weer-geld-terug-garantie bij de chemins. Laat het het voorbije weekend overal in Frankrijk warm en zonnig geweest zijn, daar was in de streek rond Villard de Lans en Gap weinig van te merken. Het was er koud, guur en nat.

Daarbovenop komt dat ik geen mountainbiker ben. Ik rij wel eens op de koersfiets, maar op een mountain bike word ik liever niet gezien. Maar voor een weekend wou ik ik dat mountainbiken het voordeel van de twijfel geven.

Ik was dus in de veronderstelling dat ik een weekend ging mountainbiken. Wat bij mijn weten nog altijd een soort van fietsen was. De eerste dag stond er een tocht van 100km op het programma, met een 3000 hoogtemeters, en ik was met de instelling vertrokken dat dat geen wandeling in het park zou zijn. Groot was mijn verbazing dat het eigenlijk wel een wandeling in het park bleek te zijn. Zij het in een groot park, de Alpen en het stuk er voor zijn niet te vergelijken met ons Zonienwoud, en zij het een extreem lastige wandeling. Wanneer het bergop begon te gaan, stapte iedereen fluks van zijn fiets, en klauterde naast zijn fiets omhoog. Ik geef toe, mijn conditie was niet al te denderend na twee maand in de Aziatische zon, en als ik heel eerlijk ben, ik kan eigenlijk niet zo goed sturen, zeker niet als er glibberige, natte rotsen op het parcours liggen. Ik zat bijgevolg ergens achteraan het deelnemersveld. Maar als niet mountainbiker reed ik vaker op mijn fiets dan mijn lotgenoten in het achterste van de tocht. Het was een voor mij goed bewaard geheim dat mountainbiken in de bergen voor de helft uit wandelen bestond. En laat ik nu net niet graag wandelen.

Dan waren er nog stroken waar de modder zich vastzoog in je wielen, derailleur en remmen. Waar je opnieuw mocht afstappen. Mijn remmen waren geen schijfremmen, maar van die Magura oliedruk remmen, en ik heb van 't weekend geleerd dat je absoluut schijfremmen nodig hebt in de Alpen als het wat nat is. Want normaal rij ik graag naar beneden, maar dat werd nu door de gladheid en mijn remmen een ware calvarie tocht. In de modder verzamelden mijn remmen die modder, alsof het een mooi souvenir was om mee naar huis te nemen. Dat fietsen er door onmogelijk werd, daar hielden ze geen rekening mee. Op het einde van de dag stonden mijn kuiten vol schrammen van mijn pedalen en andere uitsteeksels, en ik ben drie keer gevallen. Huilen heb ik nog net niet gedaan, maar het scheelde niet veel.

Kort samengevat, het weer was niet goed, ik mocht wandelen als het omhoog ging, wandelen als het modder was, en tot kramp in mijn handen toe remmen als het naar beneden ging. Het was eigenlijk nooit plezant. Op het einde van de dag was ik dan ook nog eens zo vermoeid dat ik moest opletten om niet in het ravijn te belanden. Waarbij de mogelijkheid duidelijk werd gemaakt door 2 van mijn collega's in het ravijn te zien liggen. Gelukkig hadden die niks, eentje heb ik er nog mee helpen uithalen, maar mooi om te zien was het niet.

Ik lieg eigenlijk een beetje als ik zeg dat er voor mij niks plezant was. De laatste 18 km waren hoofdzakelijk over de weg en wat karresporen, en gingen lichtjes naar beneden, en dat vond ik dan wel weer fijn. Het zal wel mijn koersfietsbloed zijn. Als ik ga fietsen fiets ik graag, wandelen komt daarbij vaak op het tweede plan.

Met dat het niet aangenaam voor me was, en het gevaarlijk was op de afdalingen, heb ik beslist om dag 2 en 3 aan me voorbij te laten gaan. Ik ben gewoonweg niet goed genoeg als mountainbiker, en het zou in een lelijk accident kunnen eindigen als ik verder had gefietst. Het zou waarschijnlijk wel anders geweest zijn als het mooi weer was geweest en het parcours droog.

Om op een positieve noot te eindigen, je hebt fantastische uitzichten tijdens de tocht, en de organisatie van de chemins is dik in orde. Alles is goed bewegwijzerd, bij gevaarlijke punten staan er mensen om je te waarschuwen, de bevoorradingen zijn super, en de sfeer onder de fietsers is fantastisch. Mountainbikers blijken vriendelijke mensen te zijn. Wie had dat gedacht?

Ik heb alvast geleerd dat je in de Alpen absoluut een mountainbike met schijfremmen nodig hebt, en dat je best wat berg ervaring hebt voor je aan zo'n driedaagse tocht als de chemins du soleil begint. Nooit ben je te oud...

Ik ben ondertussen een weekje terug in Belgie, en het minste wat ik er van kan zeggen, is dat het koud en mottig is vandaag. Ik ben nog altijd niet helemaal genezen van mijn ziekte die ik opgelopen heb in Vietnam, maar het gaat al beter, en volgens mijn bloedonderzoek heb ik geen vieze tropische ziekte opgelopen, en is er ook geen parasiet die me van binnenuit spier per spier, ingewand per ingewand, aan het opeten is. Ondanks het feit dat de locale insectenpopulatie in Azie, en al zeker de muggen, me sympathiek vond. Ik was al blij dat iemand me sympathiek vond.

Gisteren ben ik op werkbezoek gegaan, en ik ga zelfs vroeger dan gepland terug beginnen werken. Normaal was dat gepland voor 1 juni, maar nu is het 30 mei geworden. Sommigen vroegen zich af wie ik was, en of ik hersenschade had opgelopen. Vooral wanneer ik hen zei dat ik er naar uitkeek om terug te beginnen werken. En nu begin ik zelfs 2 dagen vroeger dan gepland.

Maar dat is vooral om vanaf de 2de juni 3 dagen in het zuiden van Frankrijk te kunnen gaan mountainbiken. Om serieus af te zien, door van Villard de Lans naar Gap te fietsen, op wegen van zonneschijn.

Dus geen paniek, alles komt goed.

Ik heb met haaien gezwommen, ik heb op olifanten gereden. Ik heb krokodillen in de ogen gekeken, ik ben gebeten door zandvliegen. Het kon omgekeerd geweest zijn, maar gelukkig was het dat niet. Ik heb kriskras door Europa gefietst, ik heb Nieuw Zeeland van noord naar zuid doorfietst. Ik ben op het dak van de wereld geweest, ik heb Uluru gezien. Ik heb wonderen van de natuur gezien, bergen, dalen, watervallen, kliffen, tot vervelens toe. Ik heb tempels gezien, ik heb paleizen gezien. Ik heb karstpieken beklommen, ik heb op scooters rondgecrossed. Ik heb prachtige live optredens gezien, ik heb cultureel verantwoorde dansen gezien. Ik heb zeeen overgestoken op schepen, ik heb op een bamboe vlot gedobberd. Ik heb in warmwaterbronnen gesudderd, ik heb in de koude zee gezwommen. Ik heb gelachen tot het pijn deed, ik ben triest geweest, Ik ben wit geweest, ik ben bruin geweest, maar ik ben vooral verbrand geweest. Ik heb teveel voor zaken betaald, ik heb belachelijk weinig voor dingen betaald. Ik ben miljonair geweest, ik ben straatarm geweest. Ik ben op bedevaart geweest, ik ben op het nippertje aan natuurrampen ontsnapt. Ik ben uitgerust geweest, ik ben vooral moe geweest. Ik heb de zon zien zakken in de zee, ik heb de zon zien opkomen uit de zee. Ik ben interessante mensen tegengekomen, ik ben mooie mensen tegengekomen, ik ben zonderlinge mensen tegengekomen. Ik heb lekkere dingen gegeten, ik heb rare dingen gegeten. Rare dingen hebben geprobeerd mij te eten. Ik heb met mes en vork gegeten, ik heb met eigengemaakte chopsticks gegeten. Ik heb in de jungle geslapen, ik heb in royale hotels geslapen. Ik heb kokosmelk vers van de boom gedronken, ik heb illegaal gestookte rijstwijn gedronken. Ik ben actief geweest, ik ben passief geweest. Ik heb overal pijn gehad, ik ben totaal relaxed geweest.

Het is mooi geweest, maar nu is het tijd om terug naar huis te gaan.

Tot binnenkort.

Die klojo's van jetstar hebben het weer voor elkaar gekregen.

De laatste keer dat ik met hen vloog, was de piloot vermist, had mijn vlucht daardoor uren vertraging, en heb ik mijn connectie in Singapore gemist. Ik heb ook nog altijd geld van hen tegoed van een refundable ticket dat ik 4 maanden geleden geannuleerd heb. Ze hebben me voor de zoveelste keer beloofd dat ze het me gaan terugstorten, maar tot nu toe noppes. Maar ze hadden me een voucher gegeven voor alle problemen van de laatste keer, dus heb ik nog maar eens een vlucht bij hen geboekt.

In plaats van in mijn vliegtuig op weg naar Hong Kong zeg ik in een hotel in Ho Chi Minh. Het vliegtuig wou niet meer remmen. Nu is dat niet zo essentieel als niet meer willen vliegen, maar het is toch reden genoeg om op een ander vliegtuig te wachten.

Het ziet er nu naar uit dat ik om 1 uur 's nachts vertrek. Zucht. Klojo's.

Lap. Het moest er eens van komen. Je kan niet in tropische landen rondhuppelen zonder de vlooien te krijgen, en de laatste 2 dagen ben ik in plaats van op het strand te liggen bedlegerig geweest. Alles doet pijn, ik hoest als een oude mijnwerker, mijn keel voelt als een rasp, en ik weet hoe een kokende patat zich moet voelen.

Het gaat al wat beter, en ik hoop dat ik voor de laatste dagen terug beter ben, en nog iets kan doen.

Groetjes uit Nha Trang, Vietnam!

Uiteindelijk ben ik na lang wachten toch in Vietnam, Nam voor de vrienden en de acteurs in Tour of Duty, geraakt. Ver was dat niet, Vinh is de eerste plaats waar ik gestopt ben, en het is hier een beetje surrealistisch. Er is niks. Een winkel waar je eten kan kopen of een restaurant hebben ze hier niet echt. En iedere winkel is een gsm winkel. En er zijn er veel, heel veel. Iedere tweede huis herbergt een gsm winkel. Er zijn honderden gsm winkels, ik vermoed dat het een witwas operatie is van de Vietnamese mafia. Niemand heeft zoveel gsm's nodig. Er is ook een reisagentschap, en bij hen heb ik me laten gelden door hun glazen toonbank te breken. Door er met mijn lomp, kapitalistisch lichaam in dit socialistisch werkersparadijs over te hangen.

Dat er geen restaurants zijn, dat is eigenlijk feitelijk gelogen, je hebt een aantal plaatsen waar je noedels kan eten, en er is 1 restaurant waar ze iets anders dan noedels hebben. De mensen zijn hier supervriendelijk, en dat is wat anders dan wat de meeste mensen me vertelden over Vietnam. Als je hier over straat loopt, zegt de helft van de lokale bevolking hello tegen je, zonder dat ze je iets willen verkopen, aansmeren of verpatsen. Er zijn hier amper toeristen, behalve mij niemand, misschien heeft dat er iets mee te maken.

In Nam binnengeraken was niet simpel, ik moest in Laos 5 dagen wachten op mijn visa, en aan de grens bleek je nog eens 1 dollar te moeten betalen om een stempel in je paspoort te krijgen. Ik had echter geen dollars, geen Laotiaanse kips, geen Vietnamese Dongs, en ik was niet van plan om te betalen. Er waren ook een paar andere toeristen, en die wilden ook niet betalen voor een stempel. Totdat er een toch betaalde, en de rest zijn dollars bovenhaalde. Daar stond ik als laatste van de overgebleven toeristen. Gelukkig had ik nog een paar waardeloze vervallen oude Maleisische Ringits, en daarmee kon ik de stempel betalen. Bleek dat je veel kreeg voor je dollar, 3 nieuwe stempels in mijn paspoort. Woehoe.

Mijn reis loopt op zijn laatste loodjes, en veel van Vietnam zal ik niet meer zien. Straks gaat het naar Da Nang, of misschien Hoi An, dan volgt nog Nha Trang om te duiken, en via Ho Chi Minh, Saigon in een vorig leven, zal het naar Hong Kong en vervolgens naar huis gaan. Als er iemand nog wat elektronische gadgets nodig heeft, laat het me weten, en ik breng het mee uit Hong Kong. Voor een vriendenprijsje...

De officiele naam van Laos is Laos People Democratic Republic ofte afgekort ook LPDR. Kwatongen beweren dat LPDR staat voor Lao Please Don't Rush. Je spreekt Laos uit als Lao, en men is hier communistisch. De rode vaan met hamer en sikkel wappert hier broederlijk naast de Laotiaanse vlag, ook al heeft Laos sinds 2010 een stock market. Waar gaat dat heen met communistische republieken van het volk, als ze een beurs hebben vraag je je af, en wel, ik kan je zeggen waar het heen gaat. Het worden kapitalistische, reactionaire zwijnen, vijanden van het volk.

Ook al worden ze hier vijanden van het volk, toch zijn Laotianen nog altijd gemoedelijke mensen, die met niks vooruit te branden zijn. Wat goed is als je op vakantie bent, wat minder is als je het land wil verlaten. Sinds een paar dagen wil ik doorreizen naar Vietnam. Ik heb extra betaald om een visa voor Nam in 1 dag te krijgen, wat betekent dat ik er 6 dagen op moet wachten. Weekend en zo, en 1 mei, dag van de arbeid, wat hier niet in 1 dag maar in een paar dagen wordt gevierd. Zo gaat dat in communistische landen, ook al hebben ze zich op een glibberig kapitalistisch pad begeven.

Zo komt het dat ik al een paar dagen in Vientiane, de hoofdstad ben, en hier nog een paar dagen moet blijven om mijn paspoort terug te krijgen. Er is hier weinig te beleven, al is er een Viavia cafe, en een Belgisch cafe met een kuifje voor de deur. Gisteren een lokale disco ontdekt, vanavond wordt het feest!