Ook al ben ik vandaag gaan duiken rond de eilandjes voor de kust van Phuket, was dat onder een stralende zon, toch wou ik dat ik vandaag in Belgie was. Want het is de ronde van Vlaanderen.

Als niet zo talentvolle amateur wielrenner rij ik die zelf wel eens. Het is altijd vloeken dat die zo vroeg op het jaar valt, en dat ik zo weinig gefietst heb als ik er aan begin. Dit jaar zou dat anders geweest zijn, ik heb een fietsstage in Nieuw Zeeland van 2 maanden achter de rug, en de bicepsen, tricepsen of quadricepsen, hoe die spieren op je dijbeen mogen heten, die liggen centimers dikker dan normaal op mijn dijbenen. Het zou plezant geweest zijn, zonder gevloek, maar des te meer al fluitend.

Ach ja, duiken is ook zo slecht nog niet.

Mijn nachtrust was veel te kort, ik moest vroeg opstaan voor het duiken, en ik had een groot deel van de nacht in het lokale politiestation doorgebracht. Nee, niet omwille van onverkwikkelijke bezigheden, maar om Matse, een Duitser, op te halen. Hij had dronken op een scooter gereden, had een klein accident gehad, en hij werd in een Thaise cel gestopt. Die cel bleek bij aankomst in het politiekantoor leren zetels te hebben, die horror verhalen van met 20 man in een kleine cel in Thailand behoren blijkbaar tot het verleden.

Overal waar ik kom wordt de wereld geteisterd door rampen.

Ik ben vertrokken in Belgie, toen we nog geen regering hadden, en we hebben er nu nog altijd geen. Ik was in Australie, daar hadden ze dan weer de grootste overstromingen sinds de eerste aboriginal het een goed idee vond om een regendans te doen. Ik was in Nieuw Zeeland, en hopla, de aarde beefde, alsof Bart De Wever jumpen had ontdekt. Nu ben ik in Thailand, en in het noorden hebben ze een aardbeving, groter dan die in Nieuw Zeeland, en ter plaatse zijn er overstromingen.

Ik ben op het eiland Phuket, en het regende hier de voorbije dagen constant. Op het strand bakken was geen goed idee. Duiken was ook al niet bijster snugger, met golven tot 7 meter. En wat kan een mens dan doen, als hij nog niet de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt om een Thaise op te scharen?

Hij gaat van zijn klein dorpje eens een kijkje nemen in Patong. Wat een joekel van een toeristenplaats is. Waar je om de oren wordt geslagen met pingpongshows. Als je dan zoals ik in je jeugd een talentvolle en enthousiaste pingponger was, kun je daar moeilijk nee tegen zeggen.

Zo komt het dat ik samen met de Duitsers waar ik hier mee rondhang naar een show ben geweest. Matthias, Matse voor de Duitsers, was een fan en natuurtalent. Driemaal op het podium klauteren om je ding te doen, het is aan weinigen gegeven in een pingpongshow als je er niet voor betaald wordt. Matse deed het vol overgave.

Zo'n show is trouwens zoveel meer dan pingpongen (ik heb er tot mijn verbazing geen pingpong tafel gezien). Je ziet er ook een vogelpik show, je hoort er Finse muziek, er worden vreemde dingen met scheermesjes en lintjes gedaan.

't Is jammergenoeg een post zonder foto's, die mochten daar niet getrokken worden. Je zal het zelf moeten gaan bekijken...

Met tranen in de ogen omdat ik Nieuw Zeeland, land van schapen en zandvliegen, moest verlaten (een lang verhalen met schapen, botten en dierenrechten) en na een onverwachte tussenstop in Singapore (aansluiting gemist, verplicht naar een poepsjiek hotel gebracht op kosten van de luchtvaartmaatschappij, het leven kan hard zijn) ben ik terug Azie binnengeduikeld.

De laatste dagen in Auckland kwam ik naast mij volslagen onbekenden weer allerlei mensen tegen die ik al tegengekomen was. Je gaat op reis om nieuwe mensen te ontmoeten, en de helft van de tijd kom je bekenden tegen. De wereld is klein, en lijkt er alleen maar kleiner op te worden.

De kleurrijkste van de tot dan toe voor mij onbekenden was een Kiwi van een jaar of 55, die zichzelf en vooral zijn hersenen compleet te pletter had gezopen. Zijn voorhoofd parelde van het zweet tot hij voldoende gedronken had, zijn verhalen waren losse associaties, en deden denken aan die oude man in de fast show, die in zijn zetel gezeten al mompelend vertelt over zijn leven, om op het einde te zeggen dat hij very, very drunk was.

Zo weet ik nu dat hij in '64 naar de olympische spelen in Tokio is geweest, met de boot, hij zelf een veelbelovende 400 en 800 meter loper was (zo ken ik ook nog iemand), weet ik het een en ander over plexiglas en alternatieven, over hoe je een US resident kan worden, waar je in detox kunt gaan, waar er ter wereld allemaal oktober festen zijn, hij 2 maal getrouwd was, dat het niet verstandig is om de pincode van je bankkaart aan iemand te vertellen, en al zeker niet aan iemand willekeurig in de straat (don't tell people here your pincode, never, ever do it). Shit man, als je dat hoort, terwijl je je al 10 maanden aan iedereen die je tegenkomt voorstelt als: "Hallo, ik ben Wouter, en mijn pincode is 4045, het was 1418, maar dat heb ik op 11 november veranderd", dat is ontnuchterend. En dat Auckland een levensgevaarlijke stad is om in rond te lopen. Had ik dat geweten, ik was er waarschijnlijk overvallen. En dat ben ik allemaal te weten gekomen in een tijdspanne van 20 minuten. Mooi.

Het plan was om naar Kuala Lumpur in Maleisie te gaan, en het is Phuket in Thailand geworden. Ik had al een ticket voor KL (zo wordt Kuala Lumpur onder reizigers genoemd), maar dat kon ik annuleren, en in de plaats kwam een goedkoper ticket naar Phuket. Phuket moet je ondanks de h na de p niet uitspreken als fuck it, maar als Poek zoals in koek zoals in koekoek en et zoals in tet zoals in tetten. Hopla, weer iets opgestoken.

Wanneer ik de luchthaven buitenstapte, merkte ik direct dat ik terug in Azie was. Opeens blijk je de interessantste persoon ooit te zijn, zoveel aandacht krijg je, toch voor zolang het niet duidelijk is dat neen, je hebt geen taxi, massage of pingpong show nodig. Je ziet ook heel veel opa's, die samen met hun kleindochter op stap zijn. Het vreemde is dat die opa's blank zijn, en hun kleindochters er voor 100% Thai uitzien. Terwijl ze toch 25% dezelfde genen moeten hebben. Maar als je de affectie tussen opa en kleindochter ziet, zie je ook meteen dat het wel familie moet zijn.

Als het hier even stopt met regenen, is het plan wat op een strand te liggen, misschien eens een cocktail drinken, en eens in de zee te duiken. Als je nog een fris idee hebt wat ik hier kan doen, laat het me gerust weten!

Een verschrikkelijke vermoeidheid heeft zich van mij meester gemaakt. Het fietsen zit er sinds een paar dagen op, en het is fantastisch geweest om door Nieuw Zeeland te pedalleren. Als je dan opeens stopt met dagelijks onmenselijke prestaties te leveren, dan reageert je lichaam daar blijkbaar op door je constant te doen slapen.

De laatste 48 uur heb ik er denk ik 40 geslapen. Gaap. 'k Ga binnenkort eens checken of ik daardoor niet in aanmerking kom voor een vermelding in het Guinness book of world records. Wie weet, misschien ben ik wel een wereldkampioen!

Voor zij die nu nog altijd niet geloven dat ik door Nieuw Zeeland ben gefietst, hier zijn nog een paar harde, onomstotelijke bewijzen.


Zo'n zongebruinde handen, op de onderste vingerkootjes na, 't is moeilijk om bescheiden te blijven en om dat zo te krijgen. Tenzij je hele dagen fietst, en je vingers om een stuur zitten. Neen, ik ben niet met afgetapete vingers naar een zonnebank centrum geweest.

En op het zuid eiland ben ik vanaf Balclutha tot Fox Glacier constant 2 jolige fietsende Nederlanders tegengekomen. Die af en toe op hun blog naar mij refereren. Als je al dacht, maar wat is die daar allemaal aan het doen, behalve naar Kaka Point gaan en in towns of opportunies te zijn, ook een goede blog om te kijken waar ik geweest ben en wat ik de laatste maand zoal gedaan heb. Je vindt er veel foto's terug van de dingen die ik gezien heb, en beschrijvingen en profielen van mijn route op het zuid eiland. Moest ik niet zo moe zijn, ik postte zelf nog wat foto's.

Snurk.

Je gaat nooit raden door welk plaatsje ik vandaag gefietst ben.

Als je Canvastown, Nieuw Zeeland, zei, dan is het voor mij weer maar eens een les om nooit nooit te zeggen.

Canvastown is nog maar eens het bewijs dat de VRT veel te veel geld heeft. Als ze zoveel geld hebben dat ze zelfs een obscuur dorp in Nieuw Zeeland naar een van hun TV netten kunnen laten noemen, dan is het voor iedereen overduidelijk dat er van jouw en mijn belastingsgeld best wel wat minder naar de VRT kan gaan.

Ik ben er het gemeentehuis binnengestapt, en daar zag ik naast overal het ons overbekende logo van een wit vierkant foto's met maar al te bekende ex CEO's en strategisch adviseurs van de VRT, die de sleutel van het dorp kregen aangereikt. Canvastown blijkt ook 2 ere burgemeesters voor het leven te hebben, een Maria Tony, en ene Loved Fromfence. Er zijn ook zeer veel Sam's en Bettina's geboren tussen 2003 en 2007, want daar kreeg je in die periode als inwoner subsidies voor. Het geld is in die periode blijkbaar niet allemaal naar excluviteitscontracten gegaan...

Ik geef het ruiterlijk toe, ik ben naar Kaka point geweest. En ja, absoluut waarvoor je denkt dat ik er op bezoek ben gegaan. Ik wou er de geeloog pinguins en de zeehonden, robben en/of zeeleeuwen zien.



Kaka point is genoemd naar de grootste coproliet die ooit gevonden is, een 1700 kg zwaar exemplaar van een diplodocus. Waarvan ze vermoeden dat hij al een paar weken geconstipeerd was. De coproliet is niet meer te bezichtigen in Kaka point zelf, wegens slechte klimatologische omstandigheden is er enkel een gipsen afgietsel te zien. Om de real thing te zien moet je vandaag de dag in het Natuurhistorisch Museum in Wellington zijn.

Net zoals ik nog altijd geen kiwi's (vogels, zucht) gezien heb, heb ik er de zeer zeldzame geeloog pinguins niet gezien. Maar er was wel van alles anders te zien en te doen in Kaka point, dat maakte het al wat goed.

Iedereen weet dat Zweedse kinderen vaak een kleine ijsbeer of een pinguin als huisdier hebben, en dat hele kleine kinderen zelfs samen met die pinguin slapen gaan. Niks dat zo goed helpt tegen nachtmerries als een guitige pinguin in je bed. Maar wat weten jullie, jullie beotiers, jullie coelecanthen eigenlijk over Nieuw Zeeland, en haar fauna en flora?

Die vraag stellen is ze eigenlijk al beantwoorden.

Gelukkig ben ik met een studiereis bezig, en kan ik na van noord naar zuid gereisd te hebben het een en ander over de Nieuw Zeelandse fauna en flora vertellen.

Eerst en vooral de fauna.

Mag ik je voorstellen, de toitoi.


Overal zie je de toitoi langs de wegen wuivend en wapperend in de wind. Taalkundigen en etymologen, 2 soorten die anders nooit overeenkomen, zijn het er roerend over eens dat de eerste 2 toi's van het Nederlandse toi toi toi gebaseerd zijn op hierboven getoonde plant. Waar de derde toi vandaan komt bij de Nederlanders, daar zijn al vele symposia en academische discussies over geweest, maar er is tot op heden nog geen consensus. Een van de belangrijkste scholen zegt van het Franse toi, en andere zegt dat Nederlanders amper het verschil kennen tussen 2 en 3. Als ze er ooit uitkomen, ik laat iets weten.

Verder wordt Nieuw Zeeland gekenmerkt door groene, rollende heuvels met witte stippen op. Dat groen, dat is overwegend gras, en de witte stippen, dat zijn beestjes die ze hier sheep noemen. In 't Nederlands worden dat algauw schapen. Naast vlees leveren die wol, en er is een grote kans dat de wollen trui die je de volgende winter koopt voor een stukje op een van onderstaande foto's rondloopt.



Als je niet kan slapen, qua tellen zouden deze foto's je wel even bezig moeten houden.

Wat dit is, fauna of flora, dat heb ik nog niet gevonden, maar je ziet deze ook overal.


En tot slot en mijn grote verbazing zijn de zwanen hier niet wit, maar zwart. Op de volgende foto ziet het ... eeeeuuhh ... zwart van de zwanen.

De burgemeester in dit dorpje in Nieuw Zeeland moet een manager zijn, anders verzin je zo geen slogan voor je dorp.


Ik zweer het je, het enige wat er daar te doen was, was dat je er stront, meer bepaald paardenstront, kon kopen.

Dit moest er op het bord gestaan hebben:

Milton, Town full of opportunities*.

*: if your interests are shit, in particular horse shit

Even een dringend berichtje aan de collega's. Stop asjeblieft alle aankopen van 2D en zelfs 3D camera's en aanverwant materiaal. Wegens achterhaald, onmodieus, niet meer mee met de tijd, iets waar we nu meewarig naar terugkijken, al zij het met een melancholisch gevoel dat vroeger alles beter was.



De kiwi's hebben een godverdomse (een ander woord is er niet) 4D camera gemaakt. Te vinden in het antartic center, met pinguins en alles er op en er aan.

Ik zoek het uit, en probeer zo'n 4D camera mee te brengen. 't Zal wel niet goedkoop zijn, dat kan ik nu al zeggen.

Uit beschaamdheid durf ik het bijna niet zeggen, maar gisteren had ik meer dan 6 uur nodig om 90 km te fietsen. En het was nog overwegend vlak ook. Of wat voor vlak kan doorgaan in Nieuw Zeeland.

Er stond wel een wind op kop om u tegen te zeggen, de gevreesde north westerlies, en tjonge, tjonge, tjonge, wat heb ik daarop gevloekt. Ik was zelfs blij als het even goed omhoog ging, dat was er minder wind, en dan ging het wat sneller.

Ik heb het zuidelijk puntje van Nieuw Zeeland bereikt, en ben nu in Tuatapere op weg naar Fjordland. Terug naar het noorden, waar het warmer is...

Vers van de pers nieuws is dat ik in het zuid eiland van Nieuw Zeeland ben. Zonet heb ik met een boot de oversteek van Wellington naar Picton gewaagd, en die boot zag er verdacht veel uit als een Noorweegs schip.



De natuur zag er verdacht veel uit als Noorweegse natuur, en het voelde als Noorwegen in de zomer. Voor zij die nog niet de stommiteit begaan hebben om in de zomer naar Noorwegen te gaan, dat is koud, mistig en nat.




Het plan was om van Picton met de bus naar Dunedin te gaan, en dat zou dan over Christchurch gegaan zijn. Nieuw Zeeland is niet direct onder te brengen in de categorie van overbevolkte landen, 't is 20 keer zo groot als Belgie, en er zijn amper 4 miljoen Kiwi's. Mensen, niet het fruit, daar zijn er een heleboel meer van, of vogels, daarvan denk ik dat er geen zijn. Soit. 75% woont op het Noord Eiland. Daarvan woont zowat de helft in Auckland. Van die 25% die op het zuid eiland woont woont zowat de helft in Christchurch, en het is dan verwonderlijk dat het meeste transport over Christchurch gaat.

Christchurch is echter getroffen door een aardbeving, en de eerste berichten zijn dat er een heleboel slachtoffers zijn, en dat er heel veel in puin ligt. Niet direct het moment om daar naartoe te trekken, als het al mogelijk zou zijn. Dus gaat het nu naar de westkust (die net zoals in Belgie trouwens het mooiste stuk van de kust is), en ik zie wel waar ik uitkom.

Toch even bewijzen dat er wel degelijk gefietst wordt in Nieuw Zeeland.



De S op mijn truitje staat voor staalkabels. Dat slaat dan weer op de staalkabels van mijn beenspieren. Of voor steenpuisten. Die dan weer op een ongelukkige plaats staan. Of voor spruitjes, stielo, streekgerechten, spuitwater, eigenlijk zowat alles wat met een s begint.

Dat een kiwi een kiwi is en geen wiki of iwik, dat kan ik nog onthouden. Auckland, Wellington, Chrurchchist and Queenstown lukken ook nog wonderwel, maar voor de rest kan ik geen enkele Maori naam onthouden. De klanken zitten goed, de volgorde is minder. En dat is lastig in een land met veel Maori namen, als je bijvoorbeeld wil zeggen waar je was of waar je naartoe wil.

Gisteren was ik welgekomen bij een Kiwi gezin. Dat was in Hatepe, of Patehe, of Hetape, ik wil er vanaf zijn, 't was iets in die orde. 't Waren vrolijke Kiwi's, daar bedoel ik hier niet het fruit noch de vogels, maar de mensen mee. Kiwi's daarentegen, en hier bedoel ik niet de mensen of het fruit maar de vogels, zijn zeldzame beestjes. Die rond gepluimde vliegonkundige vogels met lange bekken zien er allersympathiekst uit. Dat is te zeggen op foto of video, want in de vrije blije natuur vertonen die rotzakjes zich niet. Ze zijn nogal schuw, beweren de Kiwi's, en hier bedoel ik dan weer de mensen en niet het fruit of de vogels. Ik begin langzamerhand te geloven dat die kiwi's (vogels, niet mensen of fruit, zucht) een marketingstunt slash hersenspinsel is van het Nieuw Zeelandse ministerie van toerisme, om hun land wat sympathieker te maken. Kiwi's, het fruit, niet de vogels of mensen, zucht andermaal zucht, zie je dan wel weer overvloedig. En ik kan je hier geruststellen, en proefondervindelijk zeggen dat kiwi's, het fruit, niet de mensen of vogels, miljaarde, net hetzelfde smaken als bij ons thuis. Het moet een hele geruststelling voor je zijn, wij eten het echte spul in Belgie.


Maar goed, ik was gisteren bij Kiwi's (mensen) thuis, en ik was er welgekomen. 't Was niet ver van waar Xena, de warrior princess, een buitenverblijf had. Net zoals kiwi's (vogels) er vriendelijk uitzien, wel, Kiwi's (mensen) zijn zo vriendelijk. Ik kreeg er uitleg, drank en eten a volonte (een curry, papa Kiwi was opgegroeid in India). Na een tijdje kwam een dochter des huizes, Tracey, met twee vrienden langs, en dan werd het pas helemaal plezant. Tracey zag er een beetje als Fiona uit Shrek uit, en de vriendin, met Maori bloed, had een naam die de president van Europa wel zou weten te apprecieren. Haikoe. Of Hoekee, of Kaihoe, lap, 'k heb weer last van Maori dyslexie.

Haikoe liet ieder kwartier een lange, luide puf (boer voor de niet West Vlamingen) waar een bierdrinkende voetbalfan nog wat van kon leren. Ze vroeg ook om een lade van een kast niet te gebruiken, want daar had ze een amulet in gestopt, en de energie zou verstoord worden door andere dingen in de lade. Ik probeer zelfs niet de naam van die amulet te zeggen, dat is onbegonnen werk. Er zaten een paar a's in, een oe, en een u. Vijf minuten later stond Haikoe in de handjes klappend te bidden voor de lade, en ik liet ter goedkeuring een luide puf. Dat zou ze wel weten te apprecieren, onze Haikoe.

Later op de avond riep een op bezoek zijnde tante na een reuzeglas whisky naar Tracey dat het een fucking bitch was. Maar met een goedhartigheid en vriendelijkheid die ik van de Kiwi's (mensen) heb leren kennen. Een paar dagen geleden hadden ze nog een liftende Duitser van 19 jaar op bezoek meegenomen, en die had na luttele momenten vriendelijk verzocht of hij daar wegkon, en of hij asjeblieft naar Taupo kon gaan.

Het cliche van een ruwe bolster en een blanke pit kun je met gerust gemoed toepassen op Kiwi's (mensen). Ze vloeken dat het geen naam heeft, ze zeggen wat er in hun opkomt, maar ze zijn als de producten van ijsboerke. Creme.

Ik wou er wel langer blijven, maar de drang om trekvogelgewijs zuidwaarts te trekken, naar het zuid eiland, deed me weer eens verder gaan. Sneller, verder, zuidelijker! Op naar Taranaki! Of Takarina! Of Katarani!

Vandaag ben ik in Taupo beland, en dat is onder een stralend gesternte gebeurd.

Drie dagen geleden ben ik van Waihi Beach naar Taurunga gefietst. De weersvoorspelling was zonnig weder, de dag zelf plensde het dat het goot, met mijn brilletje viel er niet te zien, de regen striemde mijn open vleeswonden. Twee dagen geleden ben ik van Tauranga naar Roturoa gefietst. De weersvoorspelling was regen, regen, regen, het mag geen verbazing wekken dat ik op het einde van de dag voor de zoveelste keer bordeauxrood verbrand was. Vandaag ben ik dan van Roturoa naar Taupo gefietst. gesteund door een weersvoorspelling van wolken in de voormiddag, ietwat regen tijdens de middag, en wat wolken in de avond. Wat resulteerde in wolken 's morgens, blauwe hemel 's middags en wat wolken 's avonds.

Ik denk dat ik de code van het kiwi weerbericht gekraakt heb.

Toen ik in Roturoa moe maar wat blij van mijn fiets stapte, bleek daar Anna op me te staan wachten. Anna is naast een van mijn favoriete namen een Oostenrijkse die al eens per fiets rondreist, en die ik was tegengekomen in Auckland. We kwamen daar op hetzelfde moment in de living, en haalden allebei de lonely planet van fietsen door Nieuw Zeeland boven.

De wereld, beste jongelui, groot is die niet. Zij was twee weken op Barrier eiland geweest, waar ze onder andere een local geholpen had zijn weedplantjes te verbergen voor de spottervliegtuigen die hier tegen weedplantages ingezet worden. En nu stond ze me op te wachten in Roturoa.

Daarnaast ben ik een tijdje met Timmy, een alcoholische fietser, op schok geweest. Nu ben ik dit aan het typen, op tv is er een tv evangalist bezig. No matter what happens, we believe that Jesus is the son of god, and because we trust him, we believe his promise. Een ouder koppel herhaalt af en toe wat hij zegt. Tot nu toe was dat Morris dance, we will rejoice, en allelujah.

En ik heb eindelijk wat foto's getrokken in Nieuw Zeeland.

De weg op het Coromandel peninsula was vaak versperd, en dan moest je het strand op. Die versperringen waren fijn, want als fietser heb je de weg voor jezelf.


Hot water beach. Recept:

1. Wacht op laag tij.

2. Graaf een putje.

3. Laat het warme water omhoog borrelen.

4. Check met een teen naar keuze of het water niet te warm is.

5. Indien de temperatuur ok is, ga er inzitten en geniet.

De filmcrew in een poel in Hot Water Beach. Jep, ik heb een film gemaakt.

Je mag jezelf gelukkig prijzen in Belgie, of zoals mijn moeder het zegt, je handjes tegare plooien. Want het is hier niet om te lachen, in Nieuw Zeeland. Ik verbrand hier als een kotelet die ik probeer te bakken. Zelfs op een bewolkte dag ben ik op het einde van de dag donkerrood verbrand, laat staan wat het is op een zomerse dag met een blauwe, hemelsblauwe hemel. Ik ben nooit iemand geweest met een donker huidtype, en door het gat in de ozon laag alhier, is dat allerminst een voordeel te noemen.

Ik dacht dat mijn zonnecreme factor dertig afdoende bescherming zou bieden, maar mijn vel verschoepert daar nog mee. Mijn neus vervelt hier iedre (het mag al eens poetisch verwoord worden) dag. En dat kan niet gezond zijn. Een kiwi heeft me verteld dat je je met factor dertig zonnecreme al sportend ieder uur moet insmeren. En dat je hier ook factor vijftig en honderd hebt. Ik heb dringend factor honderd nodig.

Wat was ik graag in Belgie geweest, met zijn donkere, natte winters. Ironie, wat is het een mooi iets...

Coromandel. Door de wind. door de regen, dwars door alles heen. Uitgeput. Zonverbrand. Een gat dat pijn doet alsof het de laatste 2 dagen op een belachelijk klein zadel heeft gezeten. Omringd door Duitsers.

Zo kun je mijn toestand het best samenvatten, na amper 2 dagen fietsen. Ik had vooraf niet gedacht dat een fietstocht in Nieuw Zeeland een wandeling in het park zou worden . Dan kon ik beter een wandeling in een park gemaakt hebben. Maar dat het zo lastig, zo vermoeiend zou zijn, nee, mevrouw, nee, mijnheer, dat had ik niet gedacht.

Deels komt het door mijn voorbereiding. Of correcter, door mijn niet voorbereiding. Vertrekken op een op en top bepakte mountainbike met het zadel hinkie pinkie gewijs centi centimeters te laag en de banden amper opgepompt, door een landschap dat helemaal niet doet denken aan polders, zonder de laatste maanden deftig gefietst te hebben, ideaal is het allerminst.

Na dag 1 over heuvel en dal kwam ik moe en mottig aan in de buurt van Miranda, waar ik mijn tentje op een camping geplaceerd heb. Ze hadden daar hot springs, en dat is iets wat ik weet te apprecieren, zelfs na een dag fietsen. Ik kwam er ook een Kiwi tegen, die me koud bier gaf, en die me 's morgens verwelkomde met eieren en herteworstjes (worstjes gemaakt door een door hem eigenhandig geschoten hert). Ik mocht al meteen bij zijn familie op bezoek komen als ik de buurt was, maar zoals het er nu voorstaat, zal dat er wel niet van komen. Ik ga amper in totaal 100 km ver geraken, met deze wegen en wind.

En dan word ik omringd door Duitsers, Duitsers, Duitsers, en nog eens Duitsers. En een Tjech en een Amerikaanse van upstate New York, maar die zijn amper een tegengewicht voor al die Duitsers. Eentje er van heb ik al sinds dag 1 's avonds aan mijn been, en die wil de hele tijd met me meefietsen. Andre. Niet alle Andre's zijn plezante peren, en deze al zeker niet. Hij mag dan wel een gediplomeerd dokter zijn, en zo iemand in je buurt kan handig zijn bij ziekte of persoonlijke ongemakken. Maar nog een dag of 2 en ik prefereer een onbehandelde, open, geinfecteerde vleeswonde boven zijn gezelfschap. Vandaag doe ik niks, ik had gehoopt dat hij ging verder fietsen, maar neen, hij houdt ook een rustdag.

Morgen gaat het verder, hoger, sneller, op naar hot water beach. Waar je een putje in het zand graaft, daar komt dan warm water naar boven, en je hebt je eigen, natuurlijke jacuzi.

Adios, amigos!