Ondertussen krijg ik vliezen tussen mijn tenen en vingers, schubben op mijn huid, hangt er constant een zuur, halfverteerd visluchtje rond mij, maar feit blijft dat ik meer in dan uit het zwembad vertoef. Al die nevenwerkingen van het vele zwemmen, daar zijn nog nooit wetenschappelijke studies over verschenen, maar daar mogen ze wel eens werk van maken.

In tegenstelling tot het naast je gsm slapen, want dat schijnt je nachtrust met een uur in te korten. Ik gebruik dat ding als een wekker, maar dat is nu definitief verleden tijd. Hier komt de vernieuwde, verfriste W.!

Jammer van dat visluchtje...

Ik reis om te leren, hali halo, en ik voel me zeer zeker niet te min om wat ik op diezelfde reizen opsteek, te delen met de minderbedeelden op deze harde, harde wereld. Diep in mij zit er ergens een educatief verantwoorde mens verscholen, en op een zondagnamiddag wil die er wel eens uit.

Moest ik bijvoorbeeld nu in Spanje zijn, dan had ik heel veel goesting in een bikini, maar ik ben het niet, dus heb ik heel veel goesting in een croque monsieur, want zo noemen ze die dingen daar.

Moest ik nu in Spanje zijn, dan had ik niet veel goesting in van die piepkleine inktvisjes, want alles van wat uit de zee komt, daar moet ik niet van weten.

Het presenteert anders wel schoon, maar uit de zee is uit de zee.


Wat een Vlaming lately ook graag zegt, is "Geef me maar een glaasje Cava", maar sinds kort weet ik dus ook dat die zin als "Wat een Blaming lately graag zegt, is "Geef me maar een glaasje Caba"" in Spanje wordt uitgesproken. Tja, rare mannen, die Spanjolen.

Spanjolen zijn ook allerminst vies van een beetje commercie. In hun kathedralen zetten ze bijgevolg al vlug eens een coca automaat, of eentje vol snoep, voor als er een hongertje opkomt bij de kathedraal bezoeker.


En als het bij de Spanjaard op properte aankomt, heb je over het algemeen niet te klagen. Behalve dan bij trappen, want als er op een trap een vogel schijt, gaan ze dat niet rap opkuisen.


Voila, educatief én ontspannend, de combinatie kan!

Op algemene aanvraag, of toch op aanvraag van één iemand, je moet ergens beginnen, dan toch nog eens een post. Alhoewel mijn motto van 2008 "Maak het eens vijf minuten stil in jezelf" is. Kun je nagaan wat het zou geven als vijf mensen me zouden vragen om nog eens iets te schrijven.

Maar goed, de stilte is gebroken, en dan kan ik er maar beter iets van proberen te maken. En eigenlijk heb ik na al die stilte niet zo veel te zeggen, behalve dat zwemmen eigenlijk stom is, en oersaai is.

Ik ben de afgelopen week nu al drie keer gaan zwemmen, en iedere keer opnieuw was dat het fysieke equivalent van babbelen met een kleine, gestuikte Spanjaard die Salva heet, wat je in Spanje Salba moet uitspreken, in een bank werk, en wiens vriendin een Zwitserse is die je telkens aankijkt alsof ze het eerste is wat ze ziet, nadat ze zonet op een miraculeuze manier opeens haar zicht terug gekregen heeft na vijf jaar selectieve blindheid. Want anders hou je het niet uit bij een kleine, gestuikte Spanjaard, die, wars van alle Spaanse etiquette, zelfs niet rookt.

Hei, eigenlijk is dit schrijven wel nog aangenaam, dat moet ik meer doen, en dat is een beetje het mentale equivalent van twintig keer weg en weer te zwemmen in een veel te ambitieus opgezet zwemcomplex, dat dan wel weer een veel te klein zwembad heeft.

Het lachen vergaat alras als je constant ziek bent, en je ziet me dus niet lachen. Ik ben al van vorige week zaterdag aan het sukkelen, en nu zit ik in de fase dat het snot bergbeeksgewijs uit mijn neus naar beneden klatert. Als er iemand is die een pot verse snot wil, ik kan een half litertje gemakkelijk op een half uur leveren...

Het lichaamsdeel van de dag is mijn hoofd.

Het is niet plezant om met een kater en bijhorende koppijn op te staan, noch is het fijn om met een oorontsteking en de bijhorende priemende pijn wakker te worden. Ik heb deze morgen beide gedaan, en ik moet zeggen, het is een prima, zij het wat onorthodoxe cocktail om je dag mee te beginnen.

Na een gram sidergine en een gram paracetemol was de dag al veel draaglijker,
en nu zit ik hier al weer vrolijk te typen. De mens die dat heeft uitgevonden, die mag van mij met aller prijzen en eerbetoon des werelds overladen worden.

Ondertussen ben ik met mijn hoofd nog eens keihard tegen een openstaande keukenkast deur
geknald, wat maakt dat ik nu met een mix van drie soorten hoofdpijn zit.

Fijn!

Avanti! Vooruitgang! Arriba! Muziek kunnen downloaden, en zelf kunnen bepalen hoeveel je de groep betaalt, dat noem ik vooruitgang.

Jep, ik heb net de nieuwe cd - huh, hoe moet ik dat eigenlijk noemen, het was een zip file - de nieuwe zip dus gedownloaded van radiohead.co.uk. Want dat liedje dat ze al een tijdje op de radio draaien zit in mijn hoofd, en de enige manier om het er uit te krijgen is er veel naar luisteren.

Vreemd trouwens hoe muziek anders wordt als je ouder wordt. Ik ben nooit iemand geweest die teksten behalve de lyrics dan van Joy Division en vreemd genoeg van Bart Kaël heeft kunnen onthouden, maar nu slaag ik er niet meer in om ook maar de titel te onthouden. Om dat nummer van radiohead van de radio te vinden heb ik op een nummer of vier moeten klikken, en toen hoorde ik de tekst die ik er van kende, ooooeeee ooee oooeee. 't Is iets over een puzzle, voor als je het zelf downloadt, ik geef het maar mee.

Met dat niemand mijn vorige prijsvraag correct beantwoord heeft verminder ik de prijs naar een zip file, en zeg ik dat het een Britse groep was, waarvan de zanger dood is, en die in Wembeley optrad. Als je bij dat antwoord nog kunt zeggen hoeveel ik betaald heb voor radiohead, krijg je er nog een foto bij ook.

Nadat ik een microgolf oven met een hamburger was gaan kopen voor de verjaardag van mijn kleinste neefje ('t is ok om dat hier voor zijn verjaardag te vertellen, al is hij niet vervroren, hij kan dit nog niet lezen, en jullie gaan het hem niet vertellen) was ik nog de cd winkel binnengesukkeld. Dat dat nog bestaat, denk je nu, en ik dacht dat ook.

Was het omdat ik een beetje melancholisch was, was het omdat er geld op mijn bankrekening stond te branden, wie zal het zeggen, maar feit is dat ik nog eens een paar cd's gekocht heb. Wegens één of andere reden ben ik lately wild van Arcade Fire, dus die heb ik gekocht. En eentje van Nina Simone, en één van Bloc Party. En dan nog één, maar ik ben er een beetje beschaamd over, en wel wat trots. 't Is een live cd, eigenlijk een live dubbel cd.

Als iemand kan raden welke het is, krijgt die van mij 10 cd's naar keuze. Even an end has a start!

Ik heb zoals B. in het commentaar van de vorige post zei een tijdje gevreesd dat ik zwanger was. Anders eet je niet zoals ik wel gedaan heb in één keer een halve pot augurken leeg, blijf je eten, en anders ga je niet zonder aanleiding beginnen overgeven, zoals ik maandag op dinsdag opeens moest doen.

Voor ik in een potje begon te pissen en een predictor test uitvoerde, had ik plots ook geweldige buikkrampen en had ik last van diarree dat het geen naam had. En nu heb ik nog nooit gehoord van zwangere vrouwen die diarree hebben (of is dit iets waar niet over gesproken wordt, één van de laatste taboes).

Feit is dat ik eigenlijk ziek was, geen honger van hier tot in Tokio meer had, en dat ik die drie kilo die ik bijgekomen was zo weer kwijt was.

Probleem opgelost met een paar keer 14 uur na elkaar te slapen, zo los ik graag problemen op!

Ik zou hier kunnen schrijven hoe baby's ververst worden, of gewassen, of meer nog, tonen hoe dat er allemaal aan toe gaat, maar daar heb ik me nog nooit mee beziggehouden, en daar zal ik me ook niet rap bezighouden. Nee nee, ik heb wel andere kopzorgen.

Want ik zit met een probleem.

Sinds een week of twee is er af en toe maar één gedachte in mijn hoofd, en dat is simpelweg eten. Ik heb er geen idee van hoe dat dat komt, maar het is de laatste tijd niet zelden voorgevallen dat ik twee keer per avond heb gegeten, eerst frieten en dan nog een kebab, of dat ik én ontbijt, brunch, lunch, vieruurtje, diner én laatavondmaaltijd heb gegeten, om tussenin nog rap een zak chips of snoep op te eten. Of misschien nog een bifi worst, samen met een suikerwafel. Of na een feestmaal nog bij iemand binnenval om hun stokbrood op te eten, en al hun préparé. Want daar heb ik nog nooit neen kunnen tegen zeggen.

Het spreekt voor zich dat ik serieus aan het verdikken ben, al drie kilo in die twee weken. Als dat zo verder gaat, kan ik tegen kerstmis niet meer in mijn auto, en dan kan ik de 21ste december ook niet naar een kerstfeest.

Oh, oh, ik heb zorgen, oh, oh, ik heb zorgen, en dat verveelt me zo, oh, oh.

Het is zondagochtend, de plannen die er waren worden aan de kant gezet, en nieuwe plannen worden gesmeed. De geplande trekker en dweil heeft het pleit verloren tegen een subtropisch zwemparadijs. Straks vertrek ik naar Océade, in het Bru park, en wie weet, na het zwemmen volgt misschien nog een bezoekje aan Mini Europa of aan het atomium. Spannend...

Na meer dan vijf jaar loyale dienst heeft mijn oude getrouwe Nokia het eindelijk laten afweten. Ze kon niet echt meer mee met de nieuwe wind die waaide, de batterij was geen toonbeeld meer van vitaliteit, en wat er op het scherm stond, viel af en toe weg. Kortom, het was change-of-the-guard gewijs tijd om een nieuwe Nokia in mijn leven toe te laten.

Op de foto zie je ze nog broederlijk naast elkaar, maar jij weet net zo goed als ik dat het prachtig staaltje functioneel design van mijn oude telefoon binnenkort enkel nog op deze blog zal te zien zijn.

Zo is het leven, zo is de tijd...

De kop is er af.

De temperaturen waren eindelijk genoeg gezakt, en de eerste winter bbq is dan ook achter de rug. Al bij al is die goed meegevallen, al was het hier en daar nog wat zoeken.

Hoe doe je dat weer om je kolen lange tijd op een goede temperatuur te houden, hoe zorg je er voor dat je vlees niet aanbrandt, want je ziet geen steek voor je ogen in het donker, en vooral, hoe hou je contact met je gasten, want die zitten in die kou liever knus ende gezellig binnen, terwijl jij in de kou al het harde, harde werk staat te doen. Dát zijn de problemen waarmee je op een typische winter bbq geconfronteerd wordt.

Nu, dat contact met die gasten, dat is er gisteren quasi niet geweest, en dat was maar goed ook, want de genodigden waren een ratjetoe van mensen die op een paar maanden heel veel verdikt waren, bronstige stieren van Charleroi aan de Dijle, werklozen die beweerden werk gevonden te hebben, en directeuren met twee man personeel onder zich. Niet direct het publiek dat je op een vrijdagavond in je living wilt, maar tja, je hebt me nooit horen beweren dat het leven een lachtertje was...

Moe maar tevreden kan ik terugkijken op de reis naar Italië. Met dat ik zo vermoeid ben, en een beetje ziekjes (twee dagen op rij zowat met de kippen op stok) komen hier nu pas de foto's.

Omdat foto's kijken een beetje saai is, en kwissen in Vlaanderen nog nooit zo'n hoge toppen heeft geschoren, is dat in de vorm van een kwis. Jep, ook ik geef toe aan modetrends. Alles voor de commercie.

Vraag 1: Waar is dit?


Vraag 2: Hoeveel beestjes hoor je?



Vraag 3: Hoe warm was het?



Vraag 4: Welk model van auto is dit?


Vraag 5: Wanneer is deze foto getrokken?


Vraag 6: Al eens een catch 22 in actie gezien?


Vraag 7: Wat mag je niet aanhebben?


Vraag 8: Wat zie je op deze foto?


Vraag 9: Wat zie je hier?


Een aantal antwoorden op die vragen zijn:

26 graden, God en Adam, een marcelleke, het begin van de stad Rome, recentelijk, jep, Montalcino, cinquecento en

Het is nooit niet geòqkkelijk òet een azerty toetsenbord te typenm en weker niet qls begin oktober buiten het wonnetje schijntm òet een lekkere vierentzintig tot wesentzintig grqden:

Zqnt dqt doet het hierm in Roòe: Ik ben hier gisteren geqrriveerdm en ik voel òe hier nu ql qls een vis in het zqter: Het eten is lekkerm de won is qqngewig, en de òensen wijn schoon oò nqqr te kijken.

Hoe ben ik hier verweild gerqqktm wie ik je qfvrqgen; Zelm het is begonnen in Firenwem oò vervolgens lqngs Toscqqnse zegen nqqr Roòe te leiden; Dqt kqn ook òoeilijk qndersm wozqt qllem woniet qllem zegen leiden nqqr Roòe;

En oòdqt het voor òij veròoeiend is oò azerty in plqqts vqn qwerty te typenm en voor jou zqqrschijnlijk even veròoeiend oò dit te lewenm lqqt ik het hier bij;

Ciqo8

Ik hou er van om licht en snel te reizen, en Spaans inquisitiegewijs te verschijnen in het buitenland. Dat wil zeggen, zonder dat die buitenlanders weten dat ik op komst ben. Want dan houden ze hun dochters toch maar binnen, en verbergen ze hun beste flessen drank.

En dus had ik niks gereserveerd in Amsterdam voor de doctoraatsverdediging over de behandeling van prostaatkanker, in zo'n stad zou er wel altijd een slaapplaatsje te vinden zijn. Dacht ik.

Sta me toe om een paar foto's te tonen.



Die drie foto's zijn slechts de spreekwoordelijke tip van de ijsberg, onder de foto's gaat een onnoemelijke miserie schuil van ettelijke bezochte hotels, en in geen enkele, zelfs niet in de vijf sterren hotels, was er een plaatsje vrij voor 2 Belgen.

Zelfs de coffeeshops waren met gepaste verontschuldigingen dicht. Waar gaat dat heen met de wereld als je zelfs al in Amsterdam geen goedkope drank, drugs en vrouwen meer vindt, dat wil ik wel eens weten. O tempora, o mores.

We zijn daar van tien uur tot half twee 's nachts van vol hotel naar vol hotel gestrompeld, en toen was de maat vol. Het was hopeloos, en het plan was om met de auto uit Amsterdam weg te rijden, en ergens een baanhotel te proberen te vinden. De auto stond geparkeerd op de Europa parking, alwaar we bij aankomst vooral volgend bord zagen.

Om één uur sloot dat spel, kun je dat geloven? In de hoofdstad van Nederland, niet één of ander klein dorp, maar de hoofdstad.

Onder druk en 's avonds laat krijg je de beste ideeën, en al vlug rijpte het plan bij die parking om dan maar op stap te gaan tot 's ochtendsvroeg, en dan ietwat verfomfaaid op de doctoraatsverdediging te verschijnen. I love it when a plan comes together.

Ik liep al de hele tijd met een rugzakje rond, terwijl B. met zo'n handig voort te trekken valies op wieltje rondzeulde. Zijn handen lagen half open, en toen we een politiekantoor zagen, wou hij zijn valies daar afzetten. Dat mocht niet, verantwoordelijkheid en zo, maar die Amsterdamse flikken bleken de kwaadste nog niet te zijn, en zijn beginnen rondbellen. Of er nergens plaats was voor twee arme Belgen. En hop, daar konden we via het reisbureau van de flikken naar het Hans Brinker Hotel.

Ik weet dat wel van een gegeven paard en in zijn bek kijken en zo, maar iets vreemds aan de muren, volgens B. het slechtse bed ooit en een douche als deze is toch niet echt fijn te noemen. Gelieve je hoofd bibliotheekgewijs schuin te houden...

Een beetje verstandige lezer blijft me het antwoord niet schuldig als ik vraag wat de belangrijkste doodsoorzaak is bij Belgische mannen boven de 63 jaar. Jep, aangezien ik hoofdzakelijke verstandige lezers heb, hoor ik je het al binnensmonds mompelen, of blij luidop roepen, het correcte antwoord op die vraag is natuurlijk prostaatkanker.

Als alsmaar ouder wordende man van binnenkort middelbare leeftijd vind ik het dan ook meer dan hoog tijd om niet bij de pakken te blijven zitten. Als mijn opa mij één ding geleerd heeft, is dat je al flierefluitend door het leven kan stappen, om dan opeens te panikeren als je iets voorhebt. En daar is absoluut niks mis mee. Maar niet zo deze jongen. Ik wil goed voorbereid zijn, ik en mijn prostaat moeten één worden. Als er iets aan mij schort, moet hij het weten, als er iets aan hem schort, wil ik het weten.

Stap 1 van mijn actie is dan ook informatiegaring geworden. Hierbij ben ik totaal niet geïnteresseerd in wat Zulma over prostaatkanker zegt, gehoord van vette Jeanine van het frietkot op de hoek. Ook al heeft de nonkel van Jeanine dat tot 3 keer toe gehad, eet hij nog dagelijks 500 gram gekapt en drinkt hij anderhalve bak Rodenbach, om daarna achter de vrouwen te zitten, nee, nee, ik wil harde, wetenschappelijk onderbouwde uitleg.

Noem het toeval, noem het het noodlot, noem het zoals je wil, maar net nadat ik dat besluit had genomen viel er een uitnodiging om naar een doctoraatsverdediding te gaan over de behandeling van prostaatkanker.

Ik moest er naartoe, koste wat het kost, want gezondheid heeft nu eenmaal geen prijs.
Dat die uitleg in Amsterdam plaatsvond, was in de eerste plaats de minste van mijn zorgen. Maar niks was minder waar.

Wordt vervolgd...