Nadat ik een microgolf oven met een hamburger was gaan kopen voor de verjaardag van mijn kleinste neefje ('t is ok om dat hier voor zijn verjaardag te vertellen, al is hij niet vervroren, hij kan dit nog niet lezen, en jullie gaan het hem niet vertellen) was ik nog de cd winkel binnengesukkeld. Dat dat nog bestaat, denk je nu, en ik dacht dat ook.

Was het omdat ik een beetje melancholisch was, was het omdat er geld op mijn bankrekening stond te branden, wie zal het zeggen, maar feit is dat ik nog eens een paar cd's gekocht heb. Wegens één of andere reden ben ik lately wild van Arcade Fire, dus die heb ik gekocht. En eentje van Nina Simone, en één van Bloc Party. En dan nog één, maar ik ben er een beetje beschaamd over, en wel wat trots. 't Is een live cd, eigenlijk een live dubbel cd.

Als iemand kan raden welke het is, krijgt die van mij 10 cd's naar keuze. Even an end has a start!

Ik heb zoals B. in het commentaar van de vorige post zei een tijdje gevreesd dat ik zwanger was. Anders eet je niet zoals ik wel gedaan heb in één keer een halve pot augurken leeg, blijf je eten, en anders ga je niet zonder aanleiding beginnen overgeven, zoals ik maandag op dinsdag opeens moest doen.

Voor ik in een potje begon te pissen en een predictor test uitvoerde, had ik plots ook geweldige buikkrampen en had ik last van diarree dat het geen naam had. En nu heb ik nog nooit gehoord van zwangere vrouwen die diarree hebben (of is dit iets waar niet over gesproken wordt, één van de laatste taboes).

Feit is dat ik eigenlijk ziek was, geen honger van hier tot in Tokio meer had, en dat ik die drie kilo die ik bijgekomen was zo weer kwijt was.

Probleem opgelost met een paar keer 14 uur na elkaar te slapen, zo los ik graag problemen op!

Ik zou hier kunnen schrijven hoe baby's ververst worden, of gewassen, of meer nog, tonen hoe dat er allemaal aan toe gaat, maar daar heb ik me nog nooit mee beziggehouden, en daar zal ik me ook niet rap bezighouden. Nee nee, ik heb wel andere kopzorgen.

Want ik zit met een probleem.

Sinds een week of twee is er af en toe maar één gedachte in mijn hoofd, en dat is simpelweg eten. Ik heb er geen idee van hoe dat dat komt, maar het is de laatste tijd niet zelden voorgevallen dat ik twee keer per avond heb gegeten, eerst frieten en dan nog een kebab, of dat ik én ontbijt, brunch, lunch, vieruurtje, diner én laatavondmaaltijd heb gegeten, om tussenin nog rap een zak chips of snoep op te eten. Of misschien nog een bifi worst, samen met een suikerwafel. Of na een feestmaal nog bij iemand binnenval om hun stokbrood op te eten, en al hun préparé. Want daar heb ik nog nooit neen kunnen tegen zeggen.

Het spreekt voor zich dat ik serieus aan het verdikken ben, al drie kilo in die twee weken. Als dat zo verder gaat, kan ik tegen kerstmis niet meer in mijn auto, en dan kan ik de 21ste december ook niet naar een kerstfeest.

Oh, oh, ik heb zorgen, oh, oh, ik heb zorgen, en dat verveelt me zo, oh, oh.

Het is zondagochtend, de plannen die er waren worden aan de kant gezet, en nieuwe plannen worden gesmeed. De geplande trekker en dweil heeft het pleit verloren tegen een subtropisch zwemparadijs. Straks vertrek ik naar Océade, in het Bru park, en wie weet, na het zwemmen volgt misschien nog een bezoekje aan Mini Europa of aan het atomium. Spannend...

Na meer dan vijf jaar loyale dienst heeft mijn oude getrouwe Nokia het eindelijk laten afweten. Ze kon niet echt meer mee met de nieuwe wind die waaide, de batterij was geen toonbeeld meer van vitaliteit, en wat er op het scherm stond, viel af en toe weg. Kortom, het was change-of-the-guard gewijs tijd om een nieuwe Nokia in mijn leven toe te laten.

Op de foto zie je ze nog broederlijk naast elkaar, maar jij weet net zo goed als ik dat het prachtig staaltje functioneel design van mijn oude telefoon binnenkort enkel nog op deze blog zal te zien zijn.

Zo is het leven, zo is de tijd...

De kop is er af.

De temperaturen waren eindelijk genoeg gezakt, en de eerste winter bbq is dan ook achter de rug. Al bij al is die goed meegevallen, al was het hier en daar nog wat zoeken.

Hoe doe je dat weer om je kolen lange tijd op een goede temperatuur te houden, hoe zorg je er voor dat je vlees niet aanbrandt, want je ziet geen steek voor je ogen in het donker, en vooral, hoe hou je contact met je gasten, want die zitten in die kou liever knus ende gezellig binnen, terwijl jij in de kou al het harde, harde werk staat te doen. Dát zijn de problemen waarmee je op een typische winter bbq geconfronteerd wordt.

Nu, dat contact met die gasten, dat is er gisteren quasi niet geweest, en dat was maar goed ook, want de genodigden waren een ratjetoe van mensen die op een paar maanden heel veel verdikt waren, bronstige stieren van Charleroi aan de Dijle, werklozen die beweerden werk gevonden te hebben, en directeuren met twee man personeel onder zich. Niet direct het publiek dat je op een vrijdagavond in je living wilt, maar tja, je hebt me nooit horen beweren dat het leven een lachtertje was...

Moe maar tevreden kan ik terugkijken op de reis naar Italië. Met dat ik zo vermoeid ben, en een beetje ziekjes (twee dagen op rij zowat met de kippen op stok) komen hier nu pas de foto's.

Omdat foto's kijken een beetje saai is, en kwissen in Vlaanderen nog nooit zo'n hoge toppen heeft geschoren, is dat in de vorm van een kwis. Jep, ook ik geef toe aan modetrends. Alles voor de commercie.

Vraag 1: Waar is dit?


Vraag 2: Hoeveel beestjes hoor je?



Vraag 3: Hoe warm was het?



Vraag 4: Welk model van auto is dit?


Vraag 5: Wanneer is deze foto getrokken?


Vraag 6: Al eens een catch 22 in actie gezien?


Vraag 7: Wat mag je niet aanhebben?


Vraag 8: Wat zie je op deze foto?


Vraag 9: Wat zie je hier?


Een aantal antwoorden op die vragen zijn:

26 graden, God en Adam, een marcelleke, het begin van de stad Rome, recentelijk, jep, Montalcino, cinquecento en

Het is nooit niet geòqkkelijk òet een azerty toetsenbord te typenm en weker niet qls begin oktober buiten het wonnetje schijntm òet een lekkere vierentzintig tot wesentzintig grqden:

Zqnt dqt doet het hierm in Roòe: Ik ben hier gisteren geqrriveerdm en ik voel òe hier nu ql qls een vis in het zqter: Het eten is lekkerm de won is qqngewig, en de òensen wijn schoon oò nqqr te kijken.

Hoe ben ik hier verweild gerqqktm wie ik je qfvrqgen; Zelm het is begonnen in Firenwem oò vervolgens lqngs Toscqqnse zegen nqqr Roòe te leiden; Dqt kqn ook òoeilijk qndersm wozqt qllem woniet qllem zegen leiden nqqr Roòe;

En oòdqt het voor òij veròoeiend is oò azerty in plqqts vqn qwerty te typenm en voor jou zqqrschijnlijk even veròoeiend oò dit te lewenm lqqt ik het hier bij;

Ciqo8

Ik hou er van om licht en snel te reizen, en Spaans inquisitiegewijs te verschijnen in het buitenland. Dat wil zeggen, zonder dat die buitenlanders weten dat ik op komst ben. Want dan houden ze hun dochters toch maar binnen, en verbergen ze hun beste flessen drank.

En dus had ik niks gereserveerd in Amsterdam voor de doctoraatsverdediging over de behandeling van prostaatkanker, in zo'n stad zou er wel altijd een slaapplaatsje te vinden zijn. Dacht ik.

Sta me toe om een paar foto's te tonen.



Die drie foto's zijn slechts de spreekwoordelijke tip van de ijsberg, onder de foto's gaat een onnoemelijke miserie schuil van ettelijke bezochte hotels, en in geen enkele, zelfs niet in de vijf sterren hotels, was er een plaatsje vrij voor 2 Belgen.

Zelfs de coffeeshops waren met gepaste verontschuldigingen dicht. Waar gaat dat heen met de wereld als je zelfs al in Amsterdam geen goedkope drank, drugs en vrouwen meer vindt, dat wil ik wel eens weten. O tempora, o mores.

We zijn daar van tien uur tot half twee 's nachts van vol hotel naar vol hotel gestrompeld, en toen was de maat vol. Het was hopeloos, en het plan was om met de auto uit Amsterdam weg te rijden, en ergens een baanhotel te proberen te vinden. De auto stond geparkeerd op de Europa parking, alwaar we bij aankomst vooral volgend bord zagen.

Om één uur sloot dat spel, kun je dat geloven? In de hoofdstad van Nederland, niet één of ander klein dorp, maar de hoofdstad.

Onder druk en 's avonds laat krijg je de beste ideeën, en al vlug rijpte het plan bij die parking om dan maar op stap te gaan tot 's ochtendsvroeg, en dan ietwat verfomfaaid op de doctoraatsverdediging te verschijnen. I love it when a plan comes together.

Ik liep al de hele tijd met een rugzakje rond, terwijl B. met zo'n handig voort te trekken valies op wieltje rondzeulde. Zijn handen lagen half open, en toen we een politiekantoor zagen, wou hij zijn valies daar afzetten. Dat mocht niet, verantwoordelijkheid en zo, maar die Amsterdamse flikken bleken de kwaadste nog niet te zijn, en zijn beginnen rondbellen. Of er nergens plaats was voor twee arme Belgen. En hop, daar konden we via het reisbureau van de flikken naar het Hans Brinker Hotel.

Ik weet dat wel van een gegeven paard en in zijn bek kijken en zo, maar iets vreemds aan de muren, volgens B. het slechtse bed ooit en een douche als deze is toch niet echt fijn te noemen. Gelieve je hoofd bibliotheekgewijs schuin te houden...

Een beetje verstandige lezer blijft me het antwoord niet schuldig als ik vraag wat de belangrijkste doodsoorzaak is bij Belgische mannen boven de 63 jaar. Jep, aangezien ik hoofdzakelijke verstandige lezers heb, hoor ik je het al binnensmonds mompelen, of blij luidop roepen, het correcte antwoord op die vraag is natuurlijk prostaatkanker.

Als alsmaar ouder wordende man van binnenkort middelbare leeftijd vind ik het dan ook meer dan hoog tijd om niet bij de pakken te blijven zitten. Als mijn opa mij één ding geleerd heeft, is dat je al flierefluitend door het leven kan stappen, om dan opeens te panikeren als je iets voorhebt. En daar is absoluut niks mis mee. Maar niet zo deze jongen. Ik wil goed voorbereid zijn, ik en mijn prostaat moeten één worden. Als er iets aan mij schort, moet hij het weten, als er iets aan hem schort, wil ik het weten.

Stap 1 van mijn actie is dan ook informatiegaring geworden. Hierbij ben ik totaal niet geïnteresseerd in wat Zulma over prostaatkanker zegt, gehoord van vette Jeanine van het frietkot op de hoek. Ook al heeft de nonkel van Jeanine dat tot 3 keer toe gehad, eet hij nog dagelijks 500 gram gekapt en drinkt hij anderhalve bak Rodenbach, om daarna achter de vrouwen te zitten, nee, nee, ik wil harde, wetenschappelijk onderbouwde uitleg.

Noem het toeval, noem het het noodlot, noem het zoals je wil, maar net nadat ik dat besluit had genomen viel er een uitnodiging om naar een doctoraatsverdediding te gaan over de behandeling van prostaatkanker.

Ik moest er naartoe, koste wat het kost, want gezondheid heeft nu eenmaal geen prijs.
Dat die uitleg in Amsterdam plaatsvond, was in de eerste plaats de minste van mijn zorgen. Maar niks was minder waar.

Wordt vervolgd...

Ik leef in het landelijke L., meer bepaald in de suburb K.-L. nabij L. Je hoeft me niet meer te vertellen dat er in mijn buurt hoofdzakelijk drugsverslaafden, straathoertjes, kattenliefhebbers en af en toe zelfs Mechelse marginalen rondlopen, maar wat je van al die mensen absoluut niet kan beweren, is dat ze geen hart van goud hebben, en eerlijk als een hamster zijn.

Sinds zaterdagmorgen stonden de vier ramen van mijn auto wagenwijd open, en iemand die wel eens in mijn auto gezeten heeft kan bevestigen dat het daar vol ligt met cd's en snoep allerhande. Pas maandagmorgen had ik gezien dat mijn ramen openstonden, en er was geen enkele cd of snoep uit mijn auto verdwenen. Hopla.

Gewoon om te bewijzen dat mijn buurt goudeerlijk is, staat mijn auto nu met zijn vier ramen open voor mijn deur geparkeerd, met sleutel in het stopcontact én ronkende motor. En morgen rij ik er gewoon mee naar het werk. Het is goed toeven, hier in K.-L.

Veel bloed, tranen en vooral veel zweet armer, maar ook spieren en een mooi bruin kleurtje rijker, ben ik net terug van een weekje fietsen in de Provence. De Mont Ventoux ken ik nu van binnen en van buiten, en over de Mistral, die dekselse Provençaalse wind, kan ik ook meespreken. Als je naar de top van de Ventoux toerijdt, en er zijn van die rukwinden, dan leer je die Mistral wel kennen.

Het was niet allemaal afzien en kommer en kwel in de Provence, er waren ook fijne momenten. Al schiet er me nu niet direct iets te binnen. Hmmm.

Of het moest het bezoek aan het nieuwe kasteel van de paus zijn, in de volksmond aldaar ook wel Chateauneuf-du-Pape geheten. Alwaar we achtereenvolgens door een besnorde wijnboer, een gepensioneerde wijnboer met vrouw in bloemetjesschort, Elzasienne en blonde, pronte madam van een jaar of vijftig uitleg kregen over de plaatstelijke o zo lekkere en dure wijntjes. Van dewelke ik je de nietzeggende foto's absoluut niet wil ontzeggen.

Le voilà:

Zondag was het generale repititie om volgende week in de Provence op de fiets te flaneren, en het was ver-schrik-ke-lijk. Het was slechts een tochtje 60 km doorheen de Ardennen, maar na afloop ik kon geen meer zeggen. Nog altijd niet trouwens, zoals je kan merken.

De gevolgen waren ook niet minnetjes. Zondagavond was mijn linkerhelft opeens verlamd (nu heb ik nog altijd tintelingen) en ik zit met lage, uitstralende rugpijn. Als ik buk, is de enige manier om terug recht te geraken op mijn zij rollen, en de verpleegster van het wit-gele kruis te bellen. Ik kan enkel nog bitter en zout smaken, zuur en zoet lukt mij niet meer, en gisteren werd ik al wandelend voorbijgestoken door een schildpad. Dat zijn trouwens verbazend kwieke beestjes. Ik word stilaan te oud om nog te fietsen, vrees ik.

Maar niet getreurd, ik ga het vanaf zaterdag toch nog eens proberen. Op naar de Ventoux!

Non ogni uomo deve essere un genius. Non giornaliere deve essere una festa. E non ogni blogpost deve essere in olandese. Così per un cambiamento, scrivo questo in italiano. Anche se italiano non molto corretto.

Ci sono parecchi buoni motivi scrivere questo blogpost in questa lingua piacevole. Non solo perché suona così fantastico buon, ma anche perché sto imparandola. Così posso parlare ai nativi in loro lingua materna quando li visito alla fine di settembre.

Jep, lo avete letto destra, io sto andando in Italia. L'idea è di ciclare da Firenze a Roma, gode il tempo e l'alimento piacevoli e passeggiare intorno come turista a Roma.

Non so se la conoscete, ma Roma è una città con storia molto. Non molta gente la conosce, ma circa 2000 anni fa, erano nel controllo di quasi tutti i paesi nel Mediterraneo. Ci era persino un tipo romano denominato Julius Caesar che ha conquistato il Belgio. Mi domando perchè ci non hanno insegnato quello a scuola…

Een weekend waarin je drie keer iets gefrituurd eet kan geen slecht weekend zijn, zeker als het gefrituurde een in staafjes gesneden knol is, die goed gedijt in zandleemgrond en waarvan de bladeren giftig zijn. Om maar te zeggen, ik ben een beetje overal (aan de zee) en nergens (in Hasselt en Genk) geweest, en ik heb daar telkens van de lokale specialiteiten geproefd.

Behalve garnalen was het aan zee regen en tennis wat de klok sloeg. Omdat ik weet dat de hedendaagse mens ongeveer alles al gezien heeft, het harde en cynische tijden voor de idealisten zijn, en behalve Bavo Claes niemand meer op zijn woord geloofd wordt, volgen hier de bewijzen.

Als een dief in de nacht verdwijnen is ietwat lastig wanneer je zo'n trui aanhebt. Ik doe hier toch een verdienstelijke poging.


Maar dat gifgeelgroen is nu eenmaal de mode in het hoge Noorden, dus loop ik er hier mee rond. De trui is ook een beetje een eerbetoon aan 17 seizoenen FC De Kampioenen (want de capriolen en vrolijke fratsen van Pico, Xavier en Oscar spelen zich af in groen-geel tenue), en ook een beetje een oproep om er nu eindelijk mee te stoppen, voordat Xavier aan levercirrose lijdt, Pascalleke aan osteoporose en Bieke als jong veulen met een looprek dartel loopt te zijn.

In het hoge Noorden zijn er wel nog een paar dingen te zien, als daar zijn bacterie culturen (in een - denk ik - petri schaaltje, kan er iemand bevestigen dat dit klopt?). In een museum, kijk eens aan. Mijnheer heeft gestudeerd.


En aflossingen van de wacht (let op de derde van rechts, die loopt heel trots met opgeheven hoofd, voor vorst, vaderland en vrijheid).


En de langste tunnel van de wereld is er niet alleen zo maar de langste tunnel van de wereld, maar ziet er nog eens flashy uit ook.


En hoe kun je beter stoppen dan met een foto van de zee bij of iets na ochtendgloren?


En...